Omdat mijn moeder het vervelend vond als mijn vorige, ''niet-leuke'' post het einde was

hoe lang


Ik weet niet hoelang ik hier nog zal blijven. Het is warm, soms te en
ik slaap onrustig onder dunne lakens, woel in de kuil in het matras.

Ze vragen: waar zoek je naar, wat gebeurt er nu? Het stoort me dat ik
ze niets kan zeggen, dat ik het ook niet weet. Fronsen en omdraaien.

En nu? Nu, de zon schijnt onder de gordijnen door, stof op de brede
vensterbank. Het raam mag niet altijd op een kier. Ik wil naar huis.
Het lijkt zo ver van hier.

Bachelorette

Er is een woord voor dat ik had moeten leren: als je van het ene medium iets in een ander medium maakt. Rutger Kopland die schrijft over Brueghel. Daar moet ik vaak aan denken, de laatste tijd, aand de tekst en aan het schilderij. Een pijl in de lucht/lacht om zijn doel en een groene horizon.

Misschien dat ik dat ook ooit kan, een min of meer gelijkwaardige parallelle versie maken. Er is een songtekst waarbij ik steeds een gedicht verzin. Het is net niet een vertaling, het lijkt er wel verdacht veel op. En ik kan er dus nooit wat mee, want het is te veel gejat. Bovendien, van tekst naar tekst is toch voor watjes. Maar wat een mooie songtekst hè?

Bachelorette- Björk:

I'm a fountain of blood
In the shape of a girl
You're the bird on the brim
Hypnotised by the whirl

Drink me, make me feel real
Wet your beak in the stream
Game we're playing is life
Love is a two way dream


Leave me now, return tonight

Tide will show you the way

If you forget my name

You will go astray

Like a killer whale

Trapped in a bay

I'm a path of cinders

Burning under your feet

You're the one who walks me

I'm your one way street

I'm a whisper in water

Secret for you to hear

You are the one who grows distant

When I beckon you near

Leave me now, return tonight

The tide will show you the way

If you forget my name

You will go astray

Like a killer whale

Trapped in a bay

I'm a tree that grows hearts
One for each that you take

You're the intruder hand

I'm the branch that you break
 
En dan maak ik:

bachelorette (Suus)

Verlaat me nu en kom vanavond weer. Je komt sluipend, bomen
staan in rijen in de nacht, zwaar ademend. Jij bent de hand van een vreemde,

ik ben de tak die je breekt. Ik ben het praten in water, jij bent het gezicht

dat wijkt wanneer ik wenk: kom. De vogels op de kerk en de stenen
in de vroege ochtend, ze fluiten niet, nog niet. Ik wacht op hen. Ik word

een fontein, een fontein in de vorm van een meisje en ik win je voor mij in dubbele dromen.

Bad

Als ik dan toch een religie moet hebben, dan geloof ik

in water, in vissen in het bad en bubbels waar je in kunt wonen,

als je heel klein bent en heel weinig praat. Dat heb ik altijd eens

op iets groots, een symposium, een begrafenis, tegen iemand willen

zeggen. Daarna zou ik mijn cowboyhoed pakken, zwaaien en knikken:

tabee, ik ga drinken want ik ben God.

Snijmachine

De snijmachine heb ik nu wel onder de knie, geloof ik. Geen velletjes plastic tussen de rosbief, bij corned beef een velletje tussen elk plakje. Cornèd beef zeggen ze hier, en: rookvléés. Kaasboerklemtonen.

Ik kan ook helemaal in jargon praten nu:

-''Ik ga je even plagen.'' als je voor of achter iemand langs moet. Gepaste reactie: ''Zéker mag dat!''

- ''Da moe je nie willen.'' als een product bederft door een bepaalde actie. Velletjes tussen de plakjes rosbief? Da moe je nie willen.

- ''Ga er weer lekker genieten vandaag!'' tegen klanten bij het tasje geven. Ik wil niet weten wat er gebeurt als mensen vies van hun kaas genieten.

Ik leer heel veel. Over worst, maar meer over mensen. Mijn directe collega, Lana, is 27 jaar en zwanger van de vierde. ''Een kedootje noemen Ricar en ik dat, net als de tweede, was ook een kedootje.'' Ze zegt ook dingen als: ''Is hij ook Maagd? Oké dan is het goed, Ricar en ik zijn allebei een Tweeling en daarom werkt het ook gewoon, weetje.'' en ''Vind jij Ronaldo ook zo''n lekker ding?'' Ze heeft een roosje op haar enkel, met een kleien, krullerige ''R'' ernaast. Van Ricardo, maar ook een beetje van Ricky, de oudste. Want die was ziek. En Kevin en Jaden komen ergens anders op haar lichaam aan de beurt.

Lana moet over 4 weken bevallen; zaterdag was haar laatste werkdag. Ze paste haast niet meer achter de toonbank en het voelde héél verkeerd om samen met haar te dweilen en schrobben en poetsen. Vrouwen die zo zwanger zijn moeten dat niet hoeven doen. Ondertussen is Ricardo het huis aan het verbouwen (hij kan het, want hij is timmerman, de schat) en belt hij haar voortdurend om te vragen welk merk billendoiekjes hij moet kopen en hoe halfvolle melk eruit ziet. Ze maakt ook schoon. Heeft een labrador om voor te zorgen, èn Ricardo, èn drie zoontjes onder de vijf. Een verbouwing. Ik word er stil van, soms. Het wordt een meisje.

Terug

griekenland


Bloemen, vlammend rood tegen de stenen en als je dat ziet, zie je ook
een man met een gieter, elke ochtend hijgend van hitte over bruine,
grofkorrelige rotsen stappen en zich buigen, water. Hij zingt zacht,
zelfs als dat niet waar is zeg ik het: hij zingt een oud liedje waarvan
hij de woorden zelf niet meer hoort. Wij liggen hier en wachten, ik wacht
tot de zomer over is en ik scherp en puntig denken kan, tot dan
beweeg ik niet en luister als een kind.

Kader

 

Als het nodig is om hem te kennen en ik weet niet zijn naam, dan

zwem ik kadeloos en klein in een poel waarvan ik niet weet dat het

niets dan de kom van zijn handen is, niet mijn wil waarbinnen ik

beweeg. Ik geloof het niet, nee, maar dat zou het mooiste zijn, dat is

het dichtste bij wat ik zou willen geloven: de kust, de bodem,

dat hij de schouder is waar wij soms tegenaan vallen, de scherpste rand,

het graniet vanaf het punt dat wij niet meer bereiken. Er zou niets zijn

om te vrezen, want we zouden niets begrijpen. Het moment dat je springt, lucht

suizend langs huid, ogen dicht geknepen, weerloos in de val: het is dat

je weet dat je het water raakt.

Grieks

Grieks wordt mijn laatste examen. Tot nu toe leef ik nog. Vandaag gelezen, van Virginia Woolf, pas heel mooi binnen Grieks (Sophocles!) en natuurlijk, poëzie.

To understand him it is not so necessary to understand Greek as to understand poetry. It is necessary to take that dangerous leap through the air without the support of words which Shakespeare also asks of us. For words, when opposed to such a blast of meaning, must give out, must be blown astray, and only by collecting in companies convey the meaning which each one separately is too weak to express. Connecting them in a rapid flight of the mind we know instantly and instinctively what they mean, but could not decant that meaning afresh into any other words. There is an ambiguity which is the mark of the highest poetry; we cannot know exactly what it means.

Ja zeg, dat bedoel ik nou ook altijd. En het is echt zo; ik heb dat echt. Dangerous leap through the air, de listenzingende Sfinx. Het rare is dat ik nu dat kan lezen in het Grieks en het mooi vind in het Grieks, dus niet de Nederlandse vertaling. Het is echt bijzonder om zo'n oude tekst ècht te kunnen lezen, te kunnen lezen als meer dan de vertaling. Nu maar hopen dat ik me dat nog herinner als ik straks vroegtijdig gestorven ben aan geschiedenis, wiskunde, economie, Frans, Engels en Grieks.