Als ik bijna éénentwintig ben, twintig en iets meer dan tien maanden, heb ik langer zonder dan met vader bestaan. Vanaf die dag elke dag, dagen langer zonder dan met.
Het duurt nog lang voordat ik bijna éénentwintig word. Als ik twintig ben woon ik in Utrecht, hoop ik, ik zal Nederlands studeren. Ik vraag me af hoe ik mijn haar dan draag, met welke mensen ik veel praat, wie ik graag lees. Ik denk dat er niets mis mee is, bijna éénentwintig zijn, dat ik heus wel gelukkig zal zijn.
Ik vroeg me vanmorgen alleen af: is het genoeg? Is tien jaar en iets meer dan tien maanden genoeg? Als ik daarna nog honderd jaar besta, stomweg besta en heus wel gelukkig ben, is dat dan genoeg? Ik heb daar even over nagedacht, toen ''Natuurlijk, natuurlijk'' gedacht, omdat ik er verdrietig van werd. Dat moeten we niet hebben, hè.
4 reacties:
Kusje voor jou.
Mooi blogje zeg!
Dat bedenk ik me ook wel eens, nog anderhalf jaar voor mij..
En dan?
Het is een eng idee hoe klein het deel met papa is vergeleken met de rest, hoe onbelangrijk het dan lijkt te zijn.
Maarmaar, positive thinking in de toetsweek he? Oh, en nu eten :)
Kusje van je zusje!
Lijkt. Het is toch juist bij tijd het meest waar dat diens waarde wordt bepaald door de kwantiteit, maar in de kwaliteit?
Post a Comment