Koolhydraatketen

Ik ben naar de diëtiste geweest. En het viel mee!

Ik heb een ongelooflijke bloedhekel aan diëtistes. Ik krijg altijd een andere, en ze zijn onveranderlijk stom. Ze vertellen het liefst telkens hetzelfde verhaal, hoe vaak ik ook ''Ik begrijp het.'' zeg, ze beelden dat verhaal bij voorkeur uit met treintjes en vrachtwagens en sleuteltjes: insuline is het sleuteltje. LANGE koolhydraatketens, KORTE koolhydraatketens. Jaha. Wel toepasselijk trouwens: koolhydraatketens.

Maar nu! Deze diëtiste was oké. Ze is een tijdje uit de running geweest omdat ze twee tweelingen in 3 jaar heeft gekregen. (En ze is zo pietepeuterig!) Ze praat niet alsof ik 9 ben- pluspunt. Ze geeft antwoord op wat ik vraag en doet niet alleen haar vaste diabetesverhaal- pluspunt. Ze doet iets met alle dingen die ik heb opgeschreven (niet alleen ernaar kijken, knikken en het suikerziekteverhaal afdraaien)- pluspunt.
En ze houdt ook van drop- bonuspunt.

Nu heb ik dus ratio's; nog meer rekenstapjes voor ik iets mag eten. Maar op de een of andere manier voelt het wel beter dan eerst. Ik ben niet meer in het luchtledige aan het tellen.