Ik hoef niet naar het ziekenhuis!Het hangt op het randje. Uit mijn scan kwam niks, zoals er (grr) nog nooit iets uit die scans gekomen is. Nu is het dus mogelijke oorzaken ontwijken. Te veel stress? Ik heb nu strakke regels over wat ik wel en niet mag doen. Vroeg naar bed, op tijd naar huis, veel slapen en niet hard werken. Dat betekent dingen niet doen, leuke dingen. (Ik probeer nu hard: hopelijk met resultaat! te denken, maar het wil niet echt komen.)
Maar nu betekent het dus ook koolhydraten tellen. Bij alles wat ik eet tellen en dan uitrekenen hoeveel ik moet spuiten. Eén op vijftien, één op zeven. Ik heb de eettabel uit de kast gehaald: het mag niet meer zo'n beetje globaal. En ik begrijp het wel, ik begrijp het allemaal ontzettend, maar ik vind het heel erg. Borrelnootjes wegen- of ze gewoon niet eten. Hoeveel is een handje? Hoe dik mag een plak ontbijtkoek zijn? Wat zegt het boekje over wat ik nu gedachteloos wil proeven? Ik heb de tabel al in mijn rugzak gedaan. Voor het geval iemand morgen dropjes heeft die erin staan.
Ook een mooie: elke nacht om 02:00 even meten, om te kijken of ik daal. Ik slaap dan net het diepst, vrije val slapen en dan niet meer: prikken.
3 reacties:
Ja Suus, natuurlijk zijn er allerlei dingen leuk, Maar basaal is het nogal .... Of een ander woord. Toch? Klaag maar!
echt he, wat zit je dan over jezelf te klagen dat je zit te klagen?
Natuurlijk mag je klagen, dus moet je niet klagen dat je zit te klagen. Dat je daar niet over mag klagen mag je wel over klagen.
Wat een lelijk woord zeg.
Weet er alles van, mijn dochter kreeg het toen ze twee was. Troost is dat je ervaring krijgt met de balans tussen eten, bewegen en spuiten; maar het lichaam is ook nooit stabiel, dus uitschieters blijven. Leef met de mogelijkheden en beperkingen die je hebt; geldt dat niet voor ieder mens? Jij dus bewuster dan doorsnee...
Post a Comment