Niks

Kijk, bijna alles is beter dan voortdurend pijn hebben omdat ik voortdurend hypo's heb.

Maar ik ben het zó zat. Nu is het ochtend en ik zit veel te hoog; zo hoog dat ik volgens de instructies het ziekenhuis zou moeten bellen met de mededeling dat ik een ''ernstige ontregeling'' heb gekweekt.

Ik had een heel erg mooie waarde toen ik ging slapen, maar in verband met de hypo's moet ik boven een bepaalde waarde zitten. Boterhammen eten dus. Bahbahbah, word ik ook echt misselijk van. Het voelt zo stompzinnig om met een echt goede waarde bij te eten.
Soms zit ik dan de volgende ochtend gewoon goed. Dan was het eten dus de juiste oplossing. En soms, zoals vannacht, word ik wakker met hoofdpijn en dorst: eten was niet nodig.

We verzamelen meer data. Ik tel alles wat er maar te tellen valt, eetlepels cruesli. Ik heb nu schriften vol cijfertjes en ik bereken alles wat ik doe. Maar ik snap het gewoon niet. Er wordt niks verklaarbaar daarbinnen. Er wordt niks beter- ik heb in feite nog hypo's, alleen zit ik nu op een slopend 's nachts-meten-ritme, waardoor ik er op tijd bij ben en de hele dag moe- en er komt geen antwoord. Er komt gewoon geen antwoord.