Verlangen

Ik heb De walgvogel gelezen. Ik ging net even kijken naar wat ik eerder over Wolkers heb geschreven op de blog, over Turks fruit.

(..) ik vond het grootste gedeelte van de pagina's lange seks echt niks aan het boek toevoegen. Het is ook in zo'n..grafische stijl geschreven. Heel erg letterlijk. Beetje als een film. En echt, ik hoef er niet zo met mijn neus in te zitten, sorry!

Ik moet wel om mezelf lachen, nu. Oei oei, wat is De walgvogel mooi. En ik kan zeggen dat de stijl, de beelden en hoe de hoofdpersoon iemand wordt die je kent, doordat je leest hoe hij dingen ziet (een ''tros druiven van een landschap''), het einde, oh, ik kan ervan zeggen dat het mooi is en heel knap. Dat ik heb genoten van de beschrijvingen, hoe smerig en werkelijk en mooi, af en toe, de wereld is. Dat ik er met mijn neus in zat, ja, en dat dat prachtig was.

Maar als ik eerlijk ben, viel ik voor de liefde. Tragisch en onblusbaar en wanhopig. Hij verlangt naar haar. Hij schopt tegen alles aan en vloekt, spuugt, vlucht. Zijn verlangen wordt een juk, wordt waar het verhaal over gaat. Ja, het is genant maar waar: ik viel voor de liefde, voor het verlangen. Als een blok.