Suus

Omdat mijn moeder het vervelend vond als mijn vorige, ''niet-leuke'' post het einde was

2010-12-25T14:01:00.003-08:00

hoe lang

Ik weet niet hoelang ik hier nog zal blijven. Het is warm, soms te en
ik slaap onrustig onder dunne lakens, woel in de kuil in het matras.

Ze vragen: waar zoek je naar, wat gebeurt er nu? Het stoort me dat ik
ze niets kan zeggen, dat ik het ook niet weet. Fronsen en omdraaien.

En nu? Nu, de zon schijnt onder de gordijnen door, stof op de brede
vensterbank. Het raam mag niet altijd op een kier. Ik wil naar huis.
Het lijkt zo ver van hier.

Bachelorette

2010-10-10T10:20:00.000-07:00

Er is een woord voor dat ik had moeten leren: als je van het ene medium iets in een ander medium maakt. Rutger Kopland die schrijft over Brueghel. Daar moet ik vaak aan denken, de laatste tijd, aand de tekst en aan het schilderij. Een pijl in de lucht/lacht om zijn doel en een groene horizon.

Misschien dat ik dat ook ooit kan, een min of meer gelijkwaardige parallelle versie maken. Er is een songtekst waarbij ik steeds een gedicht verzin. Het is net niet een vertaling, het lijkt er wel verdacht veel op. En ik kan er dus nooit wat mee, want het is te veel gejat. Bovendien, van tekst naar tekst is toch voor watjes. Maar wat een mooie songtekst hè?

Bachelorette- Björk:

I'm a fountain of blood
In the shape of a girl
You're the bird on the brim
Hypnotised by the whirl

Drink me, make me feel real
Wet your beak in the stream
Game we're playing is life
Love is a two way dream

Leave me now, return tonight

Tide will show you the way

If you forget my name

You will go astray

Like a killer whale

Trapped in a bay

I'm a path of cinders

Burning under your feet

You're the one who walks me

I'm your one way street

I'm a whisper in water

Secret for you to hear

You are the one who grows distant

When I beckon you near

Leave me now, return tonight

The tide will show you the way

If you forget my name

You will go astray

Like a killer whale

Trapped in a bay

I'm a tree that grows hearts
One for each that you take

You're the intruder hand

I'm the branch that you break

En dan maak ik:

bachelorette (Suus)

Verlaat me nu en kom vanavond weer. Je komt sluipend, bomen
staan in rijen in de nacht, zwaar ademend. Jij bent de hand van een vreemde,

ik ben de tak die je breekt. Ik ben het praten in water, jij bent het gezicht

dat wijkt wanneer ik wenk: kom. De vogels op de kerk en de stenen
in de vroege ochtend, ze fluiten niet, nog niet. Ik wacht op hen. Ik word

een fontein, een fontein in de vorm van een meisje en ik win je voor mij in dubbele dromen.

Bad

2010-09-18T07:09:00.000-07:00

Als ik dan toch een religie moet hebben, dan geloof ik

in water, in vissen in het bad en bubbels waar je in kunt wonen,

als je heel klein bent en heel weinig praat. Dat heb ik altijd eens

op iets groots, een symposium, een begrafenis, tegen iemand willen

zeggen. Daarna zou ik mijn cowboyhoed pakken, zwaaien en knikken:

tabee, ik ga drinken want ik ben God.

Snijmachine

2010-08-31T10:21:00.000-07:00

De snijmachine heb ik nu wel onder de knie, geloof ik. Geen velletjes plastic tussen de rosbief, bij corned beef een velletje tussen elk plakje. Cornèd beef zeggen ze hier, en: rookvléés. Kaasboerklemtonen.

Ik kan ook helemaal in jargon praten nu:

-''Ik ga je even plagen.'' als je voor of achter iemand langs moet. Gepaste reactie: ''Zéker mag dat!''

- ''Da moe je nie willen.'' als een product bederft door een bepaalde actie. Velletjes tussen de plakjes rosbief? Da moe je nie willen.

- ''Ga er weer lekker genieten vandaag!'' tegen klanten bij het tasje geven. Ik wil niet weten wat er gebeurt als mensen vies van hun kaas genieten.

Ik leer heel veel. Over worst, maar meer over mensen. Mijn directe collega, Lana, is 27 jaar en zwanger van de vierde. ''Een kedootje noemen Ricar en ik dat, net als de tweede, was ook een kedootje.'' Ze zegt ook dingen als: ''Is hij ook Maagd? Oké dan is het goed, Ricar en ik zijn allebei een Tweeling en daarom werkt het ook gewoon, weetje.'' en ''Vind jij Ronaldo ook zo''n lekker ding?'' Ze heeft een roosje op haar enkel, met een kleien, krullerige ''R'' ernaast. Van Ricardo, maar ook een beetje van Ricky, de oudste. Want die was ziek. En Kevin en Jaden komen ergens anders op haar lichaam aan de beurt.

Lana moet over 4 weken bevallen; zaterdag was haar laatste werkdag. Ze paste haast niet meer achter de toonbank en het voelde héél verkeerd om samen met haar te dweilen en schrobben en poetsen. Vrouwen die zo zwanger zijn moeten dat niet hoeven doen. Ondertussen is Ricardo het huis aan het verbouwen (hij kan het, want hij is timmerman, de schat) en belt hij haar voortdurend om te vragen welk merk billendoiekjes hij moet kopen en hoe halfvolle melk eruit ziet. Ze maakt ook schoon. Heeft een labrador om voor te zorgen, èn Ricardo, èn drie zoontjes onder de vijf. Een verbouwing. Ik word er stil van, soms. Het wordt een meisje.

Terug

2010-06-23T11:17:00.001-07:00

griekenland

Bloemen, vlammend rood tegen de stenen en als je dat ziet, zie je ook
een man met een gieter, elke ochtend hijgend van hitte over bruine,
grofkorrelige rotsen stappen en zich buigen, water. Hij zingt zacht,
zelfs als dat niet waar is zeg ik het: hij zingt een oud liedje waarvan
hij de woorden zelf niet meer hoort. Wij liggen hier en wachten, ik wacht
tot de zomer over is en ik scherp en puntig denken kan, tot dan
beweeg ik niet en luister als een kind.

Kader

2010-05-23T13:53:00.000-07:00

Als het nodig is om hem te kennen en ik weet niet zijn naam, dan

zwem ik kadeloos en klein in een poel waarvan ik niet weet dat het

niets dan de kom van zijn handen is, niet mijn wil waarbinnen ik

beweeg. Ik geloof het niet, nee, maar dat zou het mooiste zijn, dat is

het dichtste bij wat ik zou willen geloven: de kust, de bodem,

dat hij de schouder is waar wij soms tegenaan vallen, de scherpste rand,

het graniet vanaf het punt dat wij niet meer bereiken. Er zou niets zijn

om te vrezen, want we zouden niets begrijpen. Het moment dat je springt, lucht

suizend langs huid, ogen dicht geknepen, weerloos in de val: het is dat

je weet dat je het water raakt.

Grieks

2010-05-19T12:36:00.000-07:00

Grieks wordt mijn laatste examen. Tot nu toe leef ik nog. Vandaag gelezen, van Virginia Woolf, pas heel mooi binnen Grieks (Sophocles!) en natuurlijk, poëzie.

To understand him it is not so necessary to understand Greek as to understand poetry. It is necessary to take that dangerous leap through the air without the support of words which Shakespeare also asks of us. For words, when opposed to such a blast of meaning, must give out, must be blown astray, and only by collecting in companies convey the meaning which each one separately is too weak to express. Connecting them in a rapid flight of the mind we know instantly and instinctively what they mean, but could not decant that meaning afresh into any other words. There is an ambiguity which is the mark of the highest poetry; we cannot know exactly what it means.

Ja zeg, dat bedoel ik nou ook altijd. En het is echt zo; ik heb dat echt. Dangerous leap through the air, de listenzingende Sfinx. Het rare is dat ik nu dat kan lezen in het Grieks en het mooi vind in het Grieks, dus niet de Nederlandse vertaling. Het is echt bijzonder om zo'n oude tekst ècht te kunnen lezen, te kunnen lezen als meer dan de vertaling. Nu maar hopen dat ik me dat nog herinner als ik straks vroegtijdig gestorven ben aan geschiedenis, wiskunde, economie, Frans, Engels en Grieks.

De mieren zijn er in dat boek

2010-05-07T01:04:00.000-07:00

Yamamoto

koning Arthur

Als het niet over schoonheid gaat, waar gaat het dan over,
het is telkens meer dan wat het is: samenkomen, blijven,
weggaan en willen, bedwingen en buigen, een veld in de zomer,
trillende lucht en koelte, stenen in het water, winter, hoop,
verlangen en stilte, ik kan doorgaan en doorgaan.

er was een taal die bestond uit ‘niet-goed’ of ‘wel-goed’, de taal
van de mieren, die verder niets nodig hadden om het te weten, om nesten
te bouwen of hun oorlogen te beginnen. Wij bouwen nesten en we
strijden, we denken dat het veel ingewikkelder is, dat we meer beslissen,
dat wat we zeggen meer betekent dan dat. Ik weet het niet, maar ik denk
dat het over schoonheid gaat en dat er daarom zoveel meer nodig is dan
ja en nee, wel of niet. We willen door en door en door kunnen gaan.

Kleuren

2010-04-30T10:50:00.000-07:00

Hammershoi

Ik schrijf niet meer zo over mezelf, de laatste tijd. Er hebben teveel andere mensen mee te maken, dat is het vooral. Ik ben verdrietig nu. Dat gaat over, natuurlijk, dat weet ik best. Maar nu is het zo. Ik voel me een beetje weggevaagd, of ik mezelf opnieuw moet gaan inkleuren.

Ik ben Suzanne. Ik schrijf, ik hou van drop. Ik moet nu eigenlijk examens leren, maar ik loop nu al een volledige dag achter op mijn planning. Ik wil niet leren.

Nu schrijf ik heel erg veel. Ik denk dat ik het dichtste bij mezelf ben dan.

The poignant beauty of the world

2010-04-24T10:48:00.000-07:00

“If you’re really listening, if you’re awake to the poignant beauty of the world, your heart breaks regularly. In fact, your heart is made to break; its purpose is to burst open again and again so that it can hold ever more wonders.”

Andrew Harvey en Bernini

Mondeling

2010-04-15T01:43:00.000-07:00

Ah help, wat vind ik goede literatuur. Ik heb uiteindelijk wel een verhaal weten te maken, gelukkig, maar ik moest wel echt de neiging overwinnen om gewoon te gaan wijzen: dat, daar, dat is goed. Kijk, dit is mooi. Hier word ik heel blij van. Een mondeling lang voorlezen en stamelen: dit, dit, daar staat het.
Maar nee! Niet de bedoeling!

Dus ik heb criteria gemaakt en daar nog wel fijn heel veel voorbeelden tussen gewurmd. Het ging goed.
Voor Frans moeten we ook vertellen wat wij goede literatuur vinden, dus heb ik mijn presentatie voor Nederlands leuk in het Frans vertaald. Il faut que je établisse premièrement une difference entre ce qui est beau et ce qui est beau. Natuurlijk.

Mooi: De walgvogel, Kopland, D'autres vies que la mienne, De Coninck, Vroman, Larkin, heel veel dat ik nog ga lezen, gras en klimop en duinen en water, ijsjes en rode wangen, dat is er allemaal aan moois.
Goed: Zie voorgaande, plus alle romanschrijvers die heel gestructureerd en vakkundig en belangrijk zijn, die iets permanent (beschadigen wilde ik typen, toch maar niet) raken in je hoofd, niet in je hart.

Let maar niet op mij, ik ben nogal zenuwachtig. Assez nerveuse. Misschien moet ik dat ook maar zeggen als ik straks dat lokaal binnenstap.

Verlangen

2010-03-21T09:12:00.000-07:00

Ik heb De walgvogel gelezen. Ik ging net even kijken naar wat ik eerder over Wolkers heb geschreven op de blog, over Turks fruit.

(..) ik vond het grootste gedeelte van de pagina's lange seks echt niks aan het boek toevoegen. Het is ook in zo'n..grafische stijl geschreven. Heel erg letterlijk. Beetje als een film. En echt, ik hoef er niet zo met mijn neus in te zitten, sorry!

Ik moet wel om mezelf lachen, nu. Oei oei, wat is De walgvogel mooi. En ik kan zeggen dat de stijl, de beelden en hoe de hoofdpersoon iemand wordt die je kent, doordat je leest hoe hij dingen ziet (een ''tros druiven van een landschap''), het einde, oh, ik kan ervan zeggen dat het mooi is en heel knap. Dat ik heb genoten van de beschrijvingen, hoe smerig en werkelijk en mooi, af en toe, de wereld is. Dat ik er met mijn neus in zat, ja, en dat dat prachtig was.

Maar als ik eerlijk ben, viel ik voor de liefde. Tragisch en onblusbaar en wanhopig. Hij verlangt naar haar. Hij schopt tegen alles aan en vloekt, spuugt, vlucht. Zijn verlangen wordt een juk, wordt waar het verhaal over gaat. Ja, het is genant maar waar: ik viel voor de liefde, voor het verlangen. Als een blok.

Monoloog

2010-03-14T12:32:00.000-07:00

Pieter praat poëzie. Gelukkig zijn er dan mensen die het opschrijven en delen. Lees en lach en geniet:

OP=OP
hangt er vanaf

van je definitie

je kan ook zeggen

ik zet een hoed op

maar dan kan je alsnog wel een hoed kopen

dus is een beetje verwarrende uitspraak

die gaat namelijk mijn pet te boven

ik draag geen pet, op = op, dus als je nog een pet wil kopen moet je het nu doen

natuurlijk niet pet in het engels, want je zet toch geen huisdier op je hoofd?

Grover misschien wel, maar hij is toch een hand

Grover is ook pluizig en blauw

.

Maar weer eens een gedicht

2010-03-01T09:07:00.000-08:00

buisjes

Ik slaap als de baby's in buisjes met gebogen hoofd
en dichtgevouwen ogen, ik wacht zelfs als ik niet aan
het wachten ben en alleen maar langzaam zwem, ik
ben nooit klaar en rol mij zo strak op dat ik vergeet

dat ik het ben, ik droom tot het voorbij is en ik huiver
soms, ik denk dat het pijn zal doen als ik ontwaak en glazen
breek, als ik met mijn armen zwaai en in blikken stemmen
hoor dat er een nieuwe dag is, dat het tijd is om op te staan,

op te staan en elke dag opnieuw, ik denk dat ik nu al heimwee
heb naar nu, heimwee naar de vrede en dat het maar goed is
dat ik dat vergeet terwijl ik slaap

Koolhydraatketen

2010-02-26T02:35:00.000-08:00

Ik ben naar de diëtiste geweest. En het viel mee!

Ik heb een ongelooflijke bloedhekel aan diëtistes. Ik krijg altijd een andere, en ze zijn onveranderlijk stom. Ze vertellen het liefst telkens hetzelfde verhaal, hoe vaak ik ook ''Ik begrijp het.'' zeg, ze beelden dat verhaal bij voorkeur uit met treintjes en vrachtwagens en sleuteltjes: insuline is het sleuteltje. LANGE koolhydraatketens, KORTE koolhydraatketens. Jaha. Wel toepasselijk trouwens: koolhydraatketens.

Maar nu! Deze diëtiste was oké. Ze is een tijdje uit de running geweest omdat ze twee tweelingen in 3 jaar heeft gekregen. (En ze is zo pietepeuterig!) Ze praat niet alsof ik 9 ben- pluspunt. Ze geeft antwoord op wat ik vraag en doet niet alleen haar vaste diabetesverhaal- pluspunt. Ze doet iets met alle dingen die ik heb opgeschreven (niet alleen ernaar kijken, knikken en het suikerziekteverhaal afdraaien)- pluspunt.
En ze houdt ook van drop- bonuspunt.

Nu heb ik dus ratio's; nog meer rekenstapjes voor ik iets mag eten. Maar op de een of andere manier voelt het wel beter dan eerst. Ik ben niet meer in het luchtledige aan het tellen.

Niks

2010-02-21T23:34:00.000-08:00

Kijk, bijna alles is beter dan voortdurend pijn hebben omdat ik voortdurend hypo's heb.

Maar ik ben het zó zat. Nu is het ochtend en ik zit veel te hoog; zo hoog dat ik volgens de instructies het ziekenhuis zou moeten bellen met de mededeling dat ik een ''ernstige ontregeling'' heb gekweekt.

Ik had een heel erg mooie waarde toen ik ging slapen, maar in verband met de hypo's moet ik boven een bepaalde waarde zitten. Boterhammen eten dus. Bahbahbah, word ik ook echt misselijk van. Het voelt zo stompzinnig om met een echt goede waarde bij te eten.
Soms zit ik dan de volgende ochtend gewoon goed. Dan was het eten dus de juiste oplossing. En soms, zoals vannacht, word ik wakker met hoofdpijn en dorst: eten was niet nodig.

We verzamelen meer data. Ik tel alles wat er maar te tellen valt, eetlepels cruesli. Ik heb nu schriften vol cijfertjes en ik bereken alles wat ik doe. Maar ik snap het gewoon niet. Er wordt niks verklaarbaar daarbinnen. Er wordt niks beter- ik heb in feite nog hypo's, alleen zit ik nu op een slopend 's nachts-meten-ritme, waardoor ik er op tijd bij ben en de hele dag moe- en er komt geen antwoord. Er komt gewoon geen antwoord.

Éénentwintig

2010-02-14T05:49:00.000-08:00

Als ik bijna éénentwintig ben, twintig en iets meer dan tien maanden, heb ik langer zonder dan met vader bestaan. Vanaf die dag elke dag, dagen langer zonder dan met.

Het duurt nog lang voordat ik bijna éénentwintig word. Als ik twintig ben woon ik in Utrecht, hoop ik, ik zal Nederlands studeren. Ik vraag me af hoe ik mijn haar dan draag, met welke mensen ik veel praat, wie ik graag lees. Ik denk dat er niets mis mee is, bijna éénentwintig zijn, dat ik heus wel gelukkig zal zijn.

Ik vroeg me vanmorgen alleen af: is het genoeg? Is tien jaar en iets meer dan tien maanden genoeg? Als ik daarna nog honderd jaar besta, stomweg besta en heus wel gelukkig ben, is dat dan genoeg? Ik heb daar even over nagedacht, toen ''Natuurlijk, natuurlijk'' gedacht, omdat ik er verdrietig van werd. Dat moeten we niet hebben, hè.

Marshmallow, Mascarpone, Matse teacracker

2010-02-07T12:44:00.000-08:00

Ik hoef niet naar het ziekenhuis!

Het hangt op het randje. Uit mijn scan kwam niks, zoals er (grr) nog nooit iets uit die scans gekomen is. Nu is het dus mogelijke oorzaken ontwijken. Te veel stress? Ik heb nu strakke regels over wat ik wel en niet mag doen. Vroeg naar bed, op tijd naar huis, veel slapen en niet hard werken. Dat betekent dingen niet doen, leuke dingen. (Ik probeer nu hard: hopelijk met resultaat! te denken, maar het wil niet echt komen.)

Maar nu betekent het dus ook koolhydraten tellen. Bij alles wat ik eet tellen en dan uitrekenen hoeveel ik moet spuiten. Eén op vijftien, één op zeven. Ik heb de eettabel uit de kast gehaald: het mag niet meer zo'n beetje globaal. En ik begrijp het wel, ik begrijp het allemaal ontzettend, maar ik vind het heel erg. Borrelnootjes wegen- of ze gewoon niet eten. Hoeveel is een handje? Hoe dik mag een plak ontbijtkoek zijn? Wat zegt het boekje over wat ik nu gedachteloos wil proeven? Ik heb de tabel al in mijn rugzak gedaan. Voor het geval iemand morgen dropjes heeft die erin staan.

Ook een mooie: elke nacht om 02:00 even meten, om te kijken of ik daal. Ik slaap dan net het diepst, vrije val slapen en dan niet meer: prikken.

Oei oei, wat een mopperblog. Er zijn ook allemaal dingen heel erg leuk! We hebben nu bijvoorbeeld voorgesneden ontbijtkoek! Ah nee hoor, grapje. Er zijn gelukkig veel dingen om blij mee te zijn.

Christ, you know it ain't easy

2010-01-27T11:53:00.000-08:00

Het zoemt altijd in het ziekenhuis. Beneden is er alleen polikliniek, dus geen hartapparatuur. Ik denk dat het het aquarium is. Of een bloeddrukmeter. Ik moest lang wachten vandaag. Was plan om dan maar economie te gaan lezen, maar ik heb alleen maar met mijn handen om mijn knieën geklemd vissen gekeken en gezoem gehoord.

Het gaat niet goed. Mijn reactie is zo ongeveer om met gebalde vuisten klaar te staan, laat ze maar komen, dit ga ik overwinnen. Maar er is niet zoveel te overwinnen, ze, we weten niet wat de oorzaak is. Ik kan niets doen en dat wil ik juist zo graag.

Vrijdag heb ik een scan. Ik heb nieuwe apparaatski's- dan wordt die oorzaak ook uitgesloten. Als ik nog een keer een hypo heb word ik opgenomen.

Ik zou best een tijdje onder de grond, of gewoon heel diep in mijn bed, willen wonen. (Mag in het Hilton.)

Skelters en de regen

2010-01-22T06:36:00.000-08:00

geen goed gedicht

Dit is geen goed gedicht, het gaat niet over eeuwigheid of dat
dat niet bestaat, wel bestaat omdat wij het niet kunnen zien en
alleen 's ochtends vlak voor het licht voorbij voelen gaan

het gaat niet over de vraag of het zin heeft wat wij doen, of de
plant in de vensterbank niet groeit of bruin wordt, het kind niet valt
en opstaat en weer valt, of wij niet oud worden als wij er niet naar kijken

het gaat over het meisje dat de krant op de tegels uitspreidde en las
de jongen die lachte als hij badmuts, badmuts dacht en zuchtte als hij
sliep, over skelters en de regen, maan, de nacht in dunne lakens, roze
kamers en auto's, hoe zij opduiken en verdwijnen in dit gedicht

Westeinde

2010-01-22T01:59:00.000-08:00

Ik kom net terug van het ziekenhuis. Ik moet van dokter veranderen. Ik zou sowieso van dokter moeten veranderen, omdat ik in september 18 word- weg uit het kinderziekenhuis.
Maar nu ga ik dus een half jaar eerder. Omdat het nadrukkelijk niet goed gaat, de laatste paar weken. Zij vindt dat ik de beste zorg verdien, en dat een andere dokter beter in staat is om die te bieden. Ik vind dat niet, ik vind dat ik heus wel de beste zorg krijg, gewoon van haar. Al sinds mijn zesde. Ik vind het onzin, maar ik kan er niks aan veranderen.

Ik moet toch weg. Ik vind het heel erg, eigenlijk. Een nieuwe dokter, hoelang duurt het voordat ik me daar op mijn gemak voel? Voordat zij begrijpt wat het probleem is? Ik moet nu weer elke week naar het ziekenhuis. Ik ben bijna twee jaar elke week gegaan. Het is een akelig groot deel van mijn leven, daar zitten en naar de schilderingen van vliegers op de muur kijken, of uren gebogen over velletjes data. Ik moet daar weg, om zo'n stomme, lege reden.
Nu moet ik naar een nieuwe plek, moet ik daar heel vaak en lang en alleen zijn. Ik voel me een beetje ontheemd. Het is eng.

Gebarentaal

2010-01-13T22:52:00.000-08:00

Van de zomer

2010-01-11T13:01:00.000-08:00

been

Het is nog warm en dat drukt op ons, niet zo zwaar
dat het niet te dragen is, niet zo erg dat we stikken
in de droogte, nee, maar dan: wat is niet te dragen?

ik heb gezien dat kinderen vielen, dat het feest verdronk
in alle regen, dat hun haren aan hun voorhoofd plakten en
dat de glazen van de tafel rolden, ik weet nog hoe ik dacht:
‘oh, jij bent het maar’, als je door mijn haren streek en ik besta nog steeds

ik heb zelfs dorst en denk ineens aan schaduw, ik schrik
van mijn hand op mijn been, ik zou haast liever hebben dat ik
stikte in droge slokken dan dit: een been dat mij niet kent en
mij toch koud als kiezels dragen zal, dragen moet

Koekjes

2009-12-28T03:13:00.000-08:00

Het is vakantie en het is allemaal heerlijk tot nu toe. Alleen afgelopen nacht. Ik had allemaal bloedvlekjes op mijn handpalm. Ik denk dat het komt omdat ik vuisten maakte met mijn net geprikte vinger. Ik heb ze er nu afgewassen, maar ik voel het nog wel, eigenlijk. Allemaal spierpijn in mijn voeten en mijn buik. Volgens mij heb ik niet veel kerstdiner eraf gesport, want ik heb een berg suikerklontjes op. Nadeel zonder voordeel, achja.

Ik lees nu twee boeken. Eentje heet Envy, gaat over bitchy operazangeressen die vooral veel affaires met elkaars jeugdliefdes hebben. Precies goed voor in bad. Nummer twee heet Trois femmes puissantes, heeft de Prix Concours gewonnen dit jaar. Het is echt lastig Frans, maar gelukkig ook best wel spannend. (Wat een prestatie is, want ik vond de meeste Franse literaire kunststukjes echt pas na pagina 160 interessant worden- tot dat moment is het een lijdensweg. Misschien ben ik een proleet.) Er wordt veel in herhaald, bepaalde regels komen steeds terug. Wat had ze gedaan kunnen hebben? Ze weet het niet.

En ik heb een baan! Of nou ja, ik ben aangenomen bij Expreszo. Dat is een tijdschrift voor homo's/lesbiennes tussen de 16 en de 25. Ik heb gevraagd of het een bezwaar is dat ik noch homo, noch lesbienne ben- dat is het niet. Ik ben redacteur, ga artikelen schrijven elke twee maanden. Hoei! Ik ben er echt heel blij mee. Ik vind het wel jammer dat ik er geen geld voor ga krijgen. Vrijwillergersverklaring enzo, ik mag alleen onkosten declareren. Dropjes? An sich maakt het ook niet zoveel uit. Het was ideaal geweest als ik geld had kunnen verdienen met iets dat ik echt heel leuk vind om te doen. Maar ik ga schrijven voor een landelijk blad, ze vonden mijn proefartikel heel goed en dit staat natuurlijk prachtig op mijn cv. Want daar ben ik natuurlijk héél erg mee bezig.
Dan de belangrijke zaken: ik ga koekjes halen. Ze zijn Italiaans, heten Pan di Stelle en zijn echt absurd lekker. Ik ga straks langs mijn Italiaanse Connectie fietsen en ze halen en proberen niet te snel op te eten. Van dit soort dingen moet je genieten.

Een nieuwe naam 4

2009-12-15T23:07:00.000-08:00

‘De zon was allang over de top van de minaret gegaan. Aziza zat in een draagstoel, de prins had zijn hand op haar knie. Ze kromp al niet meer ineen als hij naar haar glimlachte. Hij had een tolk laten komen. Hij zei dat hij haar wilde meenemen naar het hof, dat zijn vader haar zo dankbaar zou zijn. Dat ze haar, een zwerfkind, het zout van Allah’s aarde, zouden opnemen in het paleis. Dat ze prinses zou worden, in gouden baden en gekleed in zijde. Dat ze bij hem moest blijven. Ze knipperde snel en probeerde hem aan te blijven kijken. De prins zag dat ze het niet kon bevatten. ‘Zing anders nog wat’ Ze zong de hele weg, de dagenlange tocht langs vreemde steden en uitgestrekte velden. De prins luisterde met zijn ogen dicht. Aziza voelde zich veilig.

Aan het hof gaven ze haar een nieuwe naam. Ze werd een dochter van de grootvizier. Men leerde haar lezen, spreken als een adellijke vrouw, muziek spelen. Ze zong nu geoefend- alleen als ze alleen was zong ze nog instinctief. Ze-
De sultan sloeg met zijn vlakke hand op tafel. Zijn ogen gloeiden. ‘Vertel me! Wat was haar nieuwe naam?’ Ze boog haar hoofd. Ze had kunnen weten dat dit zou gebeuren. Toen keek ze hem recht in de donkere ogen en zei, zonder ook maar een trilling in haar stem: ‘Scheherazade’ De zingende.
Afgelopen.

Een nieuwe naam 3

2009-12-15T05:06:00.000-08:00

Plotseling zakte hij door zijn knieën, zijn armen schoten de lucht in. Zijn nekte klapte achterover met een hevigheid die erg duidelijk was: er is hier iets ernstig mis. Eén van de jongens riep iets in een dialect dat Aziza niet herkende. De omstanders verstond ze wel. ‘Hij heeft het weer! De djinn! De djinn heeft bezit van hem genomen!’ Ze deinsden allen terug, bleek van angst. De zoon van de kalief lag aan hun voeten te schokken, gegrepen door onzichtbare pijnen. Er liep een dun draadje speeksel over zijn kin, door het snorretje. Hij maakte hoge, gillende geluiden.

Aziza beefde. Ze was bang: niets is gevaarlijker dan een boze djinn, die je pakt en pas als je gebroken bent weer loslaat. Ze deed het enige dat ze kon, het enige dat haar overeind zou houden: ze zong. U begrijpt, heer, dat ze geen woorden zong- ze was immers totaal onbekend met het fenomeen muziek. Ze zong in kalme golven, hoog en ijl en zuiver. Ze kalmeerde, voelde zichzelf kalmeren.

De man, die eerst nog krom stond van de pijn, ademde al minder hevig. Hij hijgde, zijn armen en benen lagen weer stil op de grond. Aziza zag het en zong door, verder nog. De djinn, dacht ze, ik verjaag de djinn. Ze voelde zich sterk.

De man was de oudste zoon van een sultan. Hij werd regelmatig door de djinn gegrepen, vooral als het zonlicht fel was. Zijn dienaars waren verbluft geweest door het geluid van Aziza- de zoon was opgehouden met beven. Hij kon haar niet genoeg belonen. Hij wilde haar voor altijd bij hem houden, zijn eigen medicijn, zijn heiligste talisman. Zijn djinn-verdrijver, tovenaar.’

Ze slikte even, speelde gespannen met een sieraad. Ze had dit niet moeten vertellen, misschien. Misschien had ze gewoon iets moeten verzinnen, ze kon heel goed mooie verhalen verzinnen. Ze verzon ze als klein kind al, ze moest wel in dat troosteloze land- snel, verder praten.

Een nieuwe naam 2

2009-12-13T12:24:00.000-08:00

Toen ze een jaar of vijf was ontdekte ze iets dat haar leven tot in de kern veranderde. U moet begrijpen, heer, dat de bergbewoners niet zingen. Ze hebben wel wat beters te doen met hun tijd; muziek is overbodig in een land waar de zandstormen je oren doen bloeden. Maar Aziza zong. Het kwam woordeloos, uit het diepste van haarzelf. De eerste keer stond ze ’s ochtends op het land, de aarde rood en dor voor haar uitgestrekt, daarboven de genadeloos blauwe hemel. Haar haren waaiden om haar hoofd en ze vulde de leegte die ze zag met haar stem. Het ging vanzelf.

Na die morgen deed ze het altijd, wanneer ze alleen was. Ze voelde instinctief dat dit iets was dat niet mocht, dat haar moeder haar een oorvijg zou verkopen als ze het hoorde, dat haar vader op de grond zou spuwen. Haar stem werd een schild, waarachter ze kon schuilen in de storm. Aziza was veilig als ze zong, voelde zich ingekapseld in haar eigen geluid. Beschermd tegen de rotsen en de harde wind, de droogte en de uitdrukkingsloze gezichten van haar volk.
Het was namelijk mooi, heer. Een druppel schoonheid in de leegte, een haven. Een schild.’
Ze haalde diep adem, hier. Hij had bewegingsloos geluisterd, alleen even gefronst toen zijn generaal aanstalten maakte om erbij te komen zitten. De generaal was teruggedeinsd.

‘En het werd ontdekt, heer, als schild. Eens per jaar ging de vader van Aziza naar de markt met de oogst. Daar verkochten ze dan alles wat ze dat jaar hadden verbouwd en kochten alles wat het komende jaar verbouwd ging worden. Het was een hele tocht- de hele familie, op een kar tussen de zakken linzen. Op het stoffige marktplein keek Aziza overdonderd rond. Is dit de wereld nu? Haar broers en ouders gingen aan het werk, lossen en laden. Aziza mocht voor het eerst vrij rondlopen; terug bij de stadspoort als de zon over de top van de minaret was. Wat als ik niet terugben, dan? Wat als ik voor altijd hier blijf staan, voor altijd midden in de wereld? Ze rilde even. Rare gedachten.
Wat later maakte ze een wandeling over de brede stadsmuren. Die staan er ook sinds altijd, dacht ze, en schudde haar hoofd. Er liep een man over de muur. Hij was lang en fonkelde in de zon. Fonkelde, werkelijk, zijn kleren hadden kleuren die ze nooit had kunnen verzinnen. Er liepen twee jongens achter hem aan, met tassen en waaiers. Zijn mond krulde onder zijn dunne snorretje toen hij haar zag: Aziza verstijfde. Er werd niet al te vaak naar haar gelachen en als dat gebeurde, was het meestal geen goed teken. Hij keek haar recht aan.

Een nieuwe naam 1

2009-12-12T06:38:00.000-08:00

Oké, dit is best eng. Het thema was Duizend en één nacht, het verhaal moet ook een beetje binnen die sfeer gelezen worden. Het worden denk ik zo'n 4 delen. Niet uitlachen svp- of in elk geval, niet anoniem.

‘Maar vanavond vertel ik echt iets heel bijzonders, sultan...’ Ze aarzelde even, voelde paniek opkomen. Het was de dertigste nacht. Alle volksvertellingen waar ze zo van hield had ze verteld, met armgebaren en hoge stem. Hij had bijna ongeïnteresseerd geluisterd, niet geboeid. Hij had geluisterd als een tijger in een kooi; geen honger, wel tanden.

Het waren immers verhalen die hij al kende. Elke zwerver in Kabul kende ze. Ze had tot vannacht elke nacht haar leven gered door de manier waarop ze sprak. Het gerinkel van de vele armbanden, oogcontact op de goede momenten en de wijze waarop ze inademde vlak voor het spannendste moment. Hij leek geërgerd vanavond, wuifde de dienaar die groene thee in de kleine kopjes kwam schenken ongedurig weg. Hij speelde met de vele kwastjes aan zijn lange jas. Een tijger die zich afvraagt of hij zal toeslaan- of het al de moeite is.

‘Iets nieuws, heer. Iets dat u nog nooit gehoord heeft, werkelijk nog nooit gehoord kàn hebben.’ Ze streek een weerbarstig krulletje onder de rijkbewerkte hoofddoek. Warm rotding. ‘Uniek, heer, werkelijk.’ Hij keek plotseling op zijn kwastjes. Ze voelde hoe ze schrok van zijn blik, koolzwart en- meedogenloos, was dat het woord?- en ging wat rechter zitten. Hij bleef stil. Nu, dacht ze, neem het nú over.

‘Er was eens een meisje dat in het bergland woonde. Iedereen weet dat de bergbewoners harde, bittere mensen zijn, met groeven in hun gezicht als de lijnen die ze met zoveel moeite in hun droge akkers trekken. Ze spreken alleen ’s avonds, als ze drinken naast de vuren. Hun vrouwen lachen nooit. Dit meisje verschilde uiterlijk niet veel van de andere kinderen. Ze had dezelfde stuurse blik, hoge jukbeenderen. Ze wist wat werken was en kon zich ook niet voorstellen dat ze dat ooit niet geweten had. Haar moeder had haar Aziza genoemd, de dierbare, omdat alle eerste dochters Aziza heetten binnen de familie. Want dat was ze: eerste dochter. Meer ook niet. Aziza was vaak alleen, meestal met de kippen en soms bij de geiten. Soms, want meestal was een oudere broer bij de geiten.

Kleerhanger

2009-12-11T12:33:00.000-08:00

Als ik het zo druk heb als de laatste dagen zie ik voor het slapen gaan vaak ineens voor me hoe ik mezelf strijk en aan een kleerhanger ophang, waar ik dan keurig af en klaar op de volgende ochtend hang te wachten. Deurtje open deurtje dicht, dat idee. Dat ik dat van de to do's kan wegstrepen: Suus klaargezet voor morgen? Check.
Het blijft natuurlijk toch bij mijn eigen bed, waar ik dan heerlijk rommelig en luidruchtig in ga slapen, om er 's ochtends totaal verfrommeld en niet zelden chagrijnig uit te vallen. Vandaar het verlangen naar de kleerhanger.

Het is maar goed dat het leven wel mooi is, over het algemeen. Er is een verse Aemu af en hij is mooi. En goed; ik vind hem heel goed. Ik schrijf gedichten, eet boterhammen, loop hard in de regen.

Laatst hadden we Sport en Cultuurdagen, geweldig fenomeen. Ik heb de literaire bijdrage- onderdeel van de C van Cultuur, jawel- geschreven. Omdat ik de komende dagen weinig tijd heb om te posten en mijn schuldgevoel over mij überhaupt steeds sporadischer wordende stukje wil afkopen, ga ik telkens een stuk op de blog zetten. Om de twee dagen ofzo. Dat jullie het kunnen lezen en kunnen zeggen: oh. Loop jij maar hard. En dan ga ik nu mezelf klaarzetten voor morgen.

Poëzie

2009-11-30T09:28:00.000-08:00

Wakker worden en zonder naar ramen te zoeken

een pen grijpen: vandaag ga ik ijsbloemen schrijven

Harem

2009-11-19T04:59:00.001-08:00

Gisteren was ik haremonderdeel. In een groter verband was ik onderdeel van onze act voor de toneelavond.

De toneelavond is een wonderbaarlijk fenomeen. Er is een zaal, nokvol (ja, ik weet dat het geen woord is: ik maak het een woord) met kinderen van 12 tot 18, bijna allemaal volledig in kostuum. Duizend en 1 nacht dit keer, dus veel sluiers, fonkelende topjes en glitterende sjaals. Sultans en harembeugels.
In de gangen kun je dan voortdurend kinderen in en uit lokalen zien schieten: waar is die blauwe sjaal met bloemetjes? Waar zijn de jongens? Het bandje van mijn jurk is gebroken! Moeten we nu? Waar is iedereen? Er heerst een soort chaotische vrede, de vrede van 'het maakt niet uit, later vinden we toch alles'.

En daar zitten we dan met zijn allen (400? 500?) en we praten allemaal door elkaar heen, kijken niet, nauwelijks of af en toe naar acts. Te eten, te lachen, te gillen- kruidnoten te gooien. De acts varieren van dramatisch tot creatief-absurd. Na elke act wordt er kei- en keihard geklapt en gefloten. En dat vind ik dan weer erg mooi, dat de hele school uitbundig applaudiseert, elke keer, voor een act die ze niet of nauwelijks bekeken hebben.

Ik had een harembroek en een geestelijke navelpiercing. Ik heb erg gelachen en Cup A Soup gedronken.
Bedacht me gisteren ineens ook dat dit mijn laatste toneelavond was. Het was mooi.

Bekentenis

2009-11-05T02:15:00.000-08:00

Oké dan, ik geef het toe.

Ik kan niet koken.

Dat gezegd hebbend: uiteindelijk smaakte het prima. Maar het was een bloedbad, een waar slagveld, een aardbeving van jewelste.
Uiteindelijk is er een broccolistronkje tussen de geraspte kaas (in het aparte kaaskommetje; ik weet werkelijk niet hoe) terecht gekomen en heb ik bijna 10 minuten broccoli ''gekookt'' op een pit die niet aanstond. En er zit allemaal tomatenprut op mijn sokken, en de schaar, want ''hier openen'' is klaarblijkelijk ook te hoog gegrepen. Ik moest zo huilen van de uien dat ik er veel te lang over deed om ze te snipperen (volgens mij deed ik het bovendien niet heel efficiënt), waardoor ik in de knel kwam met mijn andere pannen.

Uiteindelijk was alles gelukkig wel rond dezelfde tijd eetbaar. Ik heb er veel kruiden bij gemikt, het recept verborgen (want daar leek het absoluut niet op) en op mijn allerliefst gelachen.
Het was heel lekker, zeiden ze.

Dicht maar

2009-10-22T14:29:00.000-07:00

Eigenlijk vind ik de winnende gedichten zelden echt mooi. Doe Maar Dicht Maar; het zijn vaak clichébeelden met gebroken zinnen. Veel verrassende eindregels; ''verrassend''. Niet heel erg mijn smaak. Maar nu. Ik loop al dagen rond met zinnen in mijn hoofd van dit gedicht. Jephta de Visser, 15 jaar in 2008. Toen schreef ze dit.

Voor Fardau,

De rokjes en wat hemdjes liggen vooraan in de kast
In een dik pak sneeuw lig ik van bloemetjes te dromen
Mijn muts die was ik net zolang tot hij niet meer past en
's nachts als ik in bed lig slaap ik blaadjes aan de bomen.

Op mijn koude kamer staat de ventilator aan.
Mijn favoriete geur is die van gemaaid gras.
Op het journaal kondigt de weerman regen aan.
En ik, ik loop naar buiten met een mand vol was.

De zomer is gekomen, ik houd een madeliefje vast.
In een bloemenveld lig ik van sneeuw te dromen.
Mijn jurk die was ik net zolang tot hij niet meer past.
En 's nachts als ik in bed lig slaap ik blaadjes van de bomen.

Het zijn maar een paar mooie zinnen. Maar wat een beeld; het is dat beeld dat ik de hele tijd zie als ik deze zinnen denk. Koude kamers, wasgoed, lichte kleuren, naar buiten lopen... Blaadjes van de bomen dromen. Wat mooi, wat mooi, -wat is het woord-, wat lieflijk.

Countrykoekjes

2009-10-16T06:23:00.000-07:00

Och och och, ik zwem altijd een beetje in mijn eigen zelfmedelijden tegen het einde van de toetsweek. We moeten zo hard leren, enzo. Ik ben zoooo moe, enzo. Zelfmedelijdengolfslag, zelfmedelijdenvlinderslag. Nu is de toetsweek voorbij, hiep hoi!

Het thema van deze proefwerkweek: countrykoekjes. Van die heel dikke koekjes waar allemaal vezels en amandelschaafsel in zittten. Brossig en echt supersupersuperlekker. Ik mocht er één na anderhalf uur leren, was de deal met mezelf. Dat had tot gevolg dat mijn gedachten ongeveer als volgt verliepen:

Zondag: Shylock's speech... countrykoekje... Hath not a Jew eyes? Countrykoekje?

Maandag: Edward The Confessor ging dood, 1066... countrykoekje... Domesdaybook... Slag om het countrykoekje...

Dinsdag: Quis, iudices, countrykoekjecountrykoekje, trikolon...

Etcetera. Het waren uiteindelijk niet heel constructieve countrykoekjes. Maar volgens mij heb ik het wel goed gedaan. Ik wil er nu in elk geval niet te hard over nadenken. Het is vakantie, kom op, dan wil ik niet een beetje aan countrykoekjes lopen denken, zeg. Dan ga ik ze eten en bakken en uitdelen en in dikke ritsen uit de koektrommel halen en glorieus opeten wanneer ik maar wil.

Beertje

2009-10-11T02:14:00.000-07:00

Gisteren was ik oppassen bij twee heel enge kinderen. Ze zijn tevens erg leuk en lief, maar echt angstwekkend braaf. ''Volgens mij is het tijd om te gaan tandenpoetsen...''', en dan spurten ze naar boven. Als ik me omdraai gaan ze in bed liggen. Als het meisje een glaasje water omstoot vliegt ze naar beneden om het met een keukenpapiertje op te ruimen, echt waar.

Ik heb verwoede pogingen gedaan om te ontdekken of ze wel eens- tromgeroffel, tromgeroffel- raar doen. Dat leverde gegiechel en steelse knikjes op. Ha! Vertel!

''Mag ik zeggen van de cavia's, alsjeblieft, mag ik het zeggen van de cavia's?''

Dat mag schoorvoetend, grote broer maakt zich zichtbaar een beetje zorgen. Ik verheug me op wat er gaat komen. Mag het? Oké dan.

''Nou, kijk, zie je hier onze cavia's? Zie je die steen? Dat is voor de cavia's om aan te likken. Daar gaat Beertje altijd aan likken, dat moet, het is voor cavia's om aan te likken. Zie je het? Nou, hij heeft dus...'' Onstelpbare lachbui.

Het jongetje kijkt op, plotseling fier. ''Ja, ik heb het voorgeproefd.'' Ik proest het uit, echt waar?, hoe kwam je daarbij? Hij grijnst schuin, strijkt zijn haar uit zijn ogen en zegt dan heel snel:

''En het was hartstikke LEKKER!''

Woordjes leren

2009-10-07T09:53:00.000-07:00

Ik moet woordjes leren voor Engels. Ik vind woordjes leren nooit moeilijk; Engels al helemaal niet. Ik heb nu toch een beetje een probleem.

''Je krijgt dus gewoon een rijtje woordjes, daar schrijf je dan de vertaling naast. Vervolgens mag je er zinnetjes bij maken.''

De vertaling, de vertaling die op de lijst staat. Ik kende alle woordjes van die lijst al voor ik ze moest leren. Is het nu fout als ik allegedly vertaal met naar verluid in plaats van naar men zegt? Of appropriate met gepast in plaats van geschikt, passend?

Ik weet het niet. En dus ben ik nu woordjes aan het leren die ik al ken. Ik voel me behoorlijk dom.

September

2009-09-30T12:56:00.000-07:00

Een nieuwe nazomer en een nieuw geluid.

Wat vinden jullie van de nieuwe look?

(Snap de grap: http://cf.hum.uva.nl/dsp/ljc/gorter/mei.boek1.html )

Maar weet eens een gedicht

2009-09-29T22:42:00.000-07:00

De eerste regel is door meneer Blaakmeer gezegd, in de les. Wiskunde. Bah, maar gelukkig niet echt moeilijk meer. Wat vinden jullie hiervan?

eindexamen wiskunde

We moeten doen alsof er geen paraplu’s en partytenten zijn
geen glas limonade voller dan een ander in de tuin, we moeten
denken in wel limonade of geen limonade, niet in overlopend
donkerrood bruisen of in bodempjes in wit geribbeld plastic, zo
denken wij hier dus niet, kinderen, als het regent worden de straten nat

we moeten zonder meer geloven dat het regent en dat het van de
stenen spat, alle straten kleddernat, want dat is logica: je hebt het
hardnekkig nodig in schriften, ja, maar daarbuiten schuil ik gewoon
of ga luid zingend op de tegels staan, waar ik sta wordt het niet nat

Nooit meer pomp

2009-09-25T12:43:00.000-07:00

Ik schrijf te weinig op de blog. Ik beloof wederom beterschap.

Maar willen jullie dit alsjeblieft wel lezen? Omdat het echt ongelooflijk goed nieuws is?

Ik mag spuiten!! Geen pomp meer! Iedereen die mij twee keer gezien heeft weet dat ik aan het pokkeding vastzit. Hij terroriseert mij, en dat mocht omdat het waarschijnlijk beter met mij ging mèt dan zonder. Maar de kaarten staan anders, nu.
Het komt mijn behandeling waarschijnlijk niet ten goede als ik mijn medicatie haat. Groot woord, haten, volledig op zijn plek. Dus nu mag ik pompvrij. Eindelijk.

Ik ga jurkjes dragen, en heel strakke broeken die nooit uit model raken. Ik ga spontaan skinnydippen (in theorie in elk geval) zonder afkoppelen etcetera. Ik ga pyjama's zonder banden dragen. Ik ga nooit meer zo-geketend? verzwaard?- vastgekoppeld zijn. Natuurlijk moet ik meer nadenken met spuiten, qua maaltijden en vooruit denken en onee: rekenen. Maar ze hebben me maar mooi vrijgelaten.

Jarig

2009-09-15T22:20:00.000-07:00

Ik heb een jarig zusje, vandaag. Ik vind het altijd echt een feestje als één van mijn zusjes jarig is. Niet omdat ik dan zelf over een week ook jarig ben, maar omdat ik het gewoon echt heel tof vind dat ze alweer zoveel jaar bestaan.

Ik word later denk ik echt zo'n kledderoma, die in tranen uitbarst en in wangetjes knijpt en roept: ''Jullie zijn zo gróót!'' Of nou, dat denk ik ook weer niet. Feit is wel dat ik nu al een behoorlijke innerlijke kledderoma heb.
Wat zijn ze groot. Ik herinner me zo scherp hoe ik geërgerd omkeek als ik met Laura speelde, omdat ze liever kroop. ''Maar kruip dan door!'' Of dat ze een driftbui kreeg omdat ze haar maillot niet aankreeg, en dat ik vergnoegd aan het kijken was aan de andere kant van de kamer. Eerste tand eruit. Piraatje spelen, zomerschoentjes. Nu heeft ze een vriendje, mascara en vreselijk lange benen. Een beugel.
Wat dit soort dingen betreft glipt de tijd echt tussen je vingers door. Ik denk niet dat dat erg is. Morgen is ze niet meer jarig, vandaag wel.

Deelgedicht

2009-09-13T08:38:00.000-07:00

nacht

Waar zijn de meisjes die naast ons zitten?
Ze wandelen onder de bomen over het plein,
lopen langs de deinende vijver de stad in.
Ze steken lichten aan.

Waar zijn de jongens die de vuren doven?
Ze verzamelen wrakhout voor morgen.
De zee laat het los, als mist uit een ver en donker
land drijft het aan uit de nacht. Het ligt nat en stil
op hen te wachten.

Ze zijn er niet, de jongens en de meisjes niet
maar het deksel past op de trommel, het raam hangt
nog sluik in de sponning, morgen volgt nog
op vandaag. Ze hebben geen haast.

Dit gedicht is oorspronkelijk van meneer Blaakmeer. Ik heb er wat weggehaald en bijgeschreven. Het mocht, zei hij. Ik vind het erg mooi, en het lijkt mij een terecht idee om in de comments luid voor meneer Blaakmeer te applaudiseren. Hij geeft zichzelf namelijk te weinig credit.

Il pleut doucement sur la ville

2009-09-05T06:28:00.000-07:00

Oei oei, het echte leven is weer begonnen. Ik heb mij de afgelopen dagen zelfs over huiswerk gebogen. En er verschijnt nu een spreekbeurt in de nabije toekomst.
In het Frans, over een gedicht. Hmm. Ik moet bekennen dat ik eigenlijk alleen gedichten van Paul Verlaine en Jacques Prévert ken, en één regel Rimbaud. Ik ken wel een hoop namen van dichters. Dat wordt googlen.

Ook leuk: ik heb een schema gemaakt op de computer. Ik kan nu een rij blokjes er bij maken in het schema, in plaats van elke keer alles knippen, nieuwe tabel maken, alles plakken. Nog even en ik val niet meer door de mand als er een document gedingest moet worden.

Nu moet ik eigenlijk weer aan het werk. Mailen voor de Aemu, dichters googlen, bed verschonen. Mijn bed is al afgehaald en het ligt nu zo wit naar me te kijken. Kom op Suus! Anouk zingt hees dat ze verdwaald is. In deze wereld, in dit lied. Ik ben hier heel erg niet verdwaald. Daar ben ik blij om.

En hij noemde het: roze

2009-09-02T04:46:00.000-07:00

Ik heb gewonnen! Er zit nu een glimmend fuchsiaroze iPod in een plastic sarcofaagje in mijn tas. De schrijfwedstrijd, scrol maar. Ik vind het nogal stoer van mezelf, blijblijblij! Dit is mijn inzending:

Drugs hoef ik niet
Ik spuit al 4 keer op een dag

Je kunt verslaafd raken aan medicijnen. Daar kregen we op school een paar jaar geleden allemaal foldertjes over, met teksten als: ‘’Één keer, en geen weg terug’’ Medicijnen. Ik heb inderdaad geen weg terug. Het blijft zeker niet bij één keer, het zijn een miljoen keer geweest en het worden nog miljoenen keren meer. Ja, suikerziekte, blablabla, chronische ziekte, oh, je tante? Dan weet je vast wat het is, nou het heet zeg maar een pompje... en als ik dan wat eet druk ik op dit knopje, ja, oké, snap je?
Nou, meestal niet. Het is ook een beetje ingewikkeld verhaal, en al helemaal om over muziek uit te schreeuwen of op een feestje even tussendoor te vertellen. Ik heb al een hoop andere verklaringen verzonnen voor wat dat kastje nu eigenlijk aan mijn lichaam doet. Veel leukere verklaringen dan de naakte waarheid: dat ik ziek ben en het nodig heb.

‘’Ik ben een robot, hierop kijk ik wanneer ik benzine moet gaan drinken. Oh, bijna op!’’
‘’Zo communiceer ik met de vriendjes die op mijn eigen planeet zijn gebleven.’’
‘’Het is een rookmelder; overbezorgde ouders, je weet hoe het is...’’
‘’Daarmee kan ik de bom op mijn buik tot ontploffing brengen. Zelfmoordterrorisme is helemaal 2009.’’
‘’Ik kan het je niet vertellen, staatsgeheim. Maar durf jij op dat knopje te drukken?’’

Dat zijn best wel ijsbrekers. In zekere zin is het ook wel een goede openingszin: bliep bliep bliep. Ongebruikelijk, op z’n minst. Eigenlijk valt het me heel erg mee hoe vaak mijn pomp met drugs geassocieerd wordt. Het is natuurlijk ook geen spuit. Toen ik nog spoot kreeg ik wel vaak verbaasd opgetrokken wenkbrauwen. Nu vooral nieuwsgierige blikken. Vriendinnen van mij zeggen wel regelmatig: ‘’Moet je niet even een shotje doen?’’’’ als we ijs eten, of koekjes. Dat relateren mensen meteen aan alcohol of drugs- als ik dan op een mobieltje aan een touwtje ga zitten bliepen wekt dat verbazing op. Een inderhaast tevoorschijn gehaald shotglaasje+Bacardi (je bent alcoholist of je bent het niet) of een dikke spuit strookt dan meer met de verwachtingen dan een blauw blokje uit een broekzak. Verder wordt mijn pomp eigenlijk niet vaak voor verdovend middel aangezien.

De pomp wordt vaker voor een bom gehouden. Ik weet nog goed hoe de douane, machinegeweren en al, in Egypte staarde. Allemaal een snor en bazooka en wijdopen gesperde ogen. Reisverklaring, reisverklaring! We mochten erdoor, maar ze werden er niet aardiger op. Brede gebaren en boze blikken. Dan voel je je wel heel afhankelijk van die doktershandtekening en je meest beminnelijke glimlach. Ik ben geen robot, drugsverslaafde, zelfmoordterrorist of alien, echt niet!

Kleine kinderen geloven dat wel altijd. Als ik zeg dat ik een robot ben en dat mijn moeder me benzine geeft voor het slapen kijken ze me vriendelijk aan: echt waar? En dan pakken ze hun Lego erbij. Als mijn oppaskinderen lief zijn mogen ze op knopjes drukken, voor het eten. Omstebeurt, tot ik ‘’Stop!’’ zeg. Na de laatste piep is het even plechtig stil, en dan eten we. De pomp als exotische attractie.

Je kunt verslaafd raken aan medicijnen. Je kunt er ook heel exotisch van worden.

Todotodo

2009-08-27T03:17:00.001-07:00

Het lijstje is niet heel overdreven lang. Dat komt omdat ik de helft er niet op zet. ''To do'' Ik heb gisteren aardig wat hokjes afgevinkt, maar nu zijn alleen de akelige nog over. Waar ik bij moet nadenken, waar ik me echt toe moet zetten en waar ik - God helpe me- langer dan 10 minuten voor moet fietsen.

Het is vakantie en ik heb het druk. Niet als in: ik moet ontbijten, hardlopen èn mijn haar wassen. Meer als in: ik moet nog enige duizenden mensen mailen, dit en dat en dit ook nog kopen, die en die en die bellen, daar opruimen, hier opruimen. Aemu, financiële administratie op orde brengen (ik ben een beetje laks met de afschriften enzo; eigenlijk wel meer dan een béétje laks) en iedereen heeft het lef om jarig te zijn. Èn ontbijten, hardlopen en haren wassen!

Gelukkig is het allemaal leuk. Vooral de Aemu. Volgende redactievergadering trakteer ik, zo tof is de redactie nu. Iedereen heeft zulke goede ideeën! Ik moet, om die ideeën ook naar actie te vertalen, iedereen mailen en blijven mailen. To do: iedereen achter de broek zitten.
Verjaardagen van leuke mensen zijn altijd een feestje, zei Confucius al. Dus hoewel ik nu nogal druk aan heen en weer rennen ben, of althans de suggestie wil wekken dat ik druk aan het heen en weer rennen ben, ben ik wel blij.

To do: lunch.

Gedicht

2009-08-25T08:38:00.000-07:00

douchedeur

Ik schreef je naam op de douchedeur en keek niet hoe de letters wegsmolten
ik stond met mijn hoofd achterover, zong zonder woorden naar het water dat in lagen
op mij viel, ogen dicht en elke druppel een klap op mijn gezicht, ik ademde, stokte

ik schreef niet achteloos, ik schreef een schreeuw die mocht wegsterven, ik schrok
weliswaar even van mijn gezicht in de spiegel: de frons die er niet is en het licht, maar ik stak
daarna tevreden mijn tong naar mij uit: ik haperde maar even in het zingen, zocht

kort: komt er een woord? een woord hiervoor? natuurlijk, ik neem grote slokken
uit de kraan en hijg een witte wolk op het glas: ik schrijf je naam opnieuw en opnieuw, ik
kijk tot je er niet meer bent en draai me om, voldaan

Voetenbalsem, en drugs die ik niet hoef

2009-08-23T11:24:00.000-07:00

Schandalig lang niet gepost. Ik schaam me. En ik hoop dat er een paar die hards nog bereid is deze blog een kans te geven. Ik ga weer beginnen. Ik ga mezelf tot doel stellen elke 2 dagen een stukje te fabrieken. Roep me op het matje als het niet lukt.

Het is niet dat ik niet schrijf. Ik schrijf wel, natuurlijk. Ik kan me niet voorstellen dat ik niet schrijf. Een hele hoop gedichten. Veel onzin, in mijn dagboek. Een stuk voor een wedstrijd.

De wedstrijd wordt georganiseerd door MediqDirect. MediqDirect bezorgt mijn medicijnen; de medicijnen die ik niet bij de enge apotheker moet halen. MediqDirect heeft een vrolijk oranje site, vol foto's van kinderen op schommels en zoenende bejaarden op golfterreinen. Wat, suikerziekte? Daar doen wij niet aan. Wij zoenen gewoon op de golfbaan. En dan klik ik aan welke nare spullen ik die keer wil laten bezorgen. Soms geeft MediqDirect cadeautjes. Dan ligt er een heel opgewekte brief op de prikdozen: cadeautje van MediqDirect! Voetenbalsem. Het is altijd voetenzalf, tenenbalsem, voetvochtinbrengend spul. Omdat je als suikerziektepatiënt slecht doorbloede voeten krijgt. Ik vind dat naar: waarom geen lipglossje? Kortingsbon voor de Gamma? Nagellak? Ik voel me genept met die voetenbalsem.

En nu dus een schrijfwedstrijd, voor jongeren. Je kunt een iPod winnen. Hoei! Een ''leuk ervaringsverhaal'', op basis van de bijgeleverde Loesje-uitspraken van jongeren met diabetes. ''Ik op stap. En mijn meter maar dansen.'', ''Zelfstandigheid is pas moeilijk met overbezorgde ouders'' en meer van dat soort heerlijkheden.
Ik schreef eerst een stuk waarbij ik de de uitspraak ''Controle, controle. Vind je het gek dat ik er ziek van word'' gebruikt had. Het is best mooi, denk ik. Toen las ik de opdracht beter. Ah, een léúk ervaringsverhaal. Hmm.
Ik heb een tenenkrommend leuk verhaal geschreven. ''Drugs. Hoef ik niet. Ik spuit al vier keer op een dag.'' Want ik wil die iPod. En daarna een lijntje coke, alstublieft.

Grote schoonmaak

2009-08-02T15:12:00.001-07:00

Ik heb mijn computer opgeruimd. Alle foto's in mappen, alle documenten een eigen categorie en een documentnaam die ook weergeeft wat er in het document staat. Ik had verbazend veel documenten met namen als ''zipzipzip'' en ''meestfabuleuzeopdrachtooit''- die zijn nu versaaid. Ik heb een map gemaakt met schooldingen, met schrijfdingen en een map ''suikerziekte''.

Ik blijk namelijk ontzettend veel ziekenhuisdocumenten te hebben. Pagina's lange eetdagboeken, met èn wat ik at èn het aantal koolhydraten èn de gemeten waardes ervoor en erna èn het aantal minuten lichaamsbeweging. Dag na dag na dag. Als ik iets vreselijk vind, is het zo dingen te moeten vastleggen. Toen ik zo vaak zo ziek was had ik het gevoel dat ik elke cracker moest kunnen verantwoorden. Dat is een heel zwaar gevoel.
Ander document: ''vragenoverdesensor''. Er kwam een mevrouw van Medtronic met mij over de sensor praten, omdat ik de enige in Nederland was die het ding vergoed kreeg, niet gebruikte vanwege één of andere proef. Ik mocht vragen stellen. Het zijn 4 pagina's tekst, waarin ik heel precies en secuur vragen stelde, verschijnselen noemde. Ik zei wat er allemaal lastig was, en als ik het nu lees weet ik weer hoe waar dat was. Ze wist niet echt antwoorden. Het apparaat was te nieuw.

Ik heb al meer dan een jaar geen stuipen meer gehad. Hef het glas! Dat is een enorm verschil. De laatste tijd gaat het alleen wel wat minder goed. Eigenlijk best slecht. Niet qua hypo's- als ik weer zulke hypo's krijg weet ik echt niet of ik dat nog kan hebben- maar er kan, heel leuk, nog meer verkeerd gaan. Ik moet weer eens in de drie weken naar het ziekenhuis. Het is niet te vergelijken met toen, één keer per week, maar het is ook wat anders dan een in de drie máánden. En ik houd een spreadsheet bij. Alle waardes, toegevoegde insuline en lichaamsbeweging. Geen eten en geen koolhydraten, dat scheelt. Ik merk dat ik het heel erg vind, eigenlijk.

Als dit weer routine wordt, ik weet niet wat dat met me doet. Ik wil niet wennen aan ziekenhuizen, niet opnieuw. Als dit niet tijdelijk is, dan ga ik onderwater wonen. Er zijn daar geen crackers, en mijn pomp mag alleen maar in de regen, meer niet.

Echte indianen zeggen ''Ugh!''

2009-08-01T23:21:00.000-07:00

Ik ben terug! Ik ben nu een indiaan. Héél bruin. Ik ben niet al te bedreven in spoorzoeken en boogschieten, dus ik beperk me voorlopig tot ''Ugh!'' zeggen. Dat doen echt indianen.
Het is nog vroeg en ik ben vrolijk, maar er is niemand om mijn goede humeur naar te katapulteren- dan richt ik me maar op mijn blog.

Ik heb deze vakantie superveel geschreven. Relatief weinig aan gedichten, maar ik heb nu wel vier nieuwe. Ik zal er één op de blog zetten, ik twijfel nog over welke. Over de liefde, over de liefde, over kersen, over autoreizen? Autoreizen, natuurlijk, dat is verreweg het spannends. Ik hoor- lees- graag wat jullie ervan vinden.

reis

De zon drukt op de auto’s, hun schelle kleuren lijken dof, de snelweg
een lijn vol stoffig speelgoed en ikzelf vervaal zo ook; ik zie verlegen
dorpen, containers, dozen in de berm en mijn gezicht in de ruit, het staart

ik droom van kelders, van hulzen na de jacht, van de rijen grasmaaiers die ik
eerder zag, van een tractor op de kale akkers, een dode duif en schrik op:
gekraak van koekjes, tol betalen- ik weet niet wat dit is, een gebogen reis, een
diepe slok in de wind, een tocht langs een bord met daarop: ‘’niets’’

het is in elk geval niet mooi, iets om in een droom doorheen te waden: ja, er zijn
velden, warme dieren in het gras en dunne schaduwen, maar er is hier geen gedicht

Ugh.

Spanje

2009-07-10T02:33:00.000-07:00

Ja, Spanje, drie weken. Het wordt vast gaaf.
Ik ben nu eigenlijk toch verdrietig. Ik ga iedereen missen. Ik ga alles missen. Ik ga hem missen.
Het wordt vast echt heel leuk.

Pistachenootjes

2009-07-02T09:31:00.000-07:00

Oh, oh, oh, de zomer. Ik zit nu even boven, maar eigenlijk ben ik voortdurend buiten. Het is ontzettend licht en alles wat van stof is wuift een beetje in een wind die er eigenlijk niet is. Iedereen gloeit een beetje. Ik heb alleen maar trek in licht eten en in fruit. Zomer.

Er is iets spannends morgen. De broers van mijn vader komen. Mijn zusjes en ik gaan de borrel voorbereiden. Ik vind dat leuk werk. Alles in schaaltjes en op schoteltjes doen. Ik heb er enerzijds echt zin in, omdat ik deze ooms heel weinig zie (ze wonen ver) en morgen dus wel. Anderzijds doet het altijd een beetje zeer. Hun haar groeit hetzelfde, en soms draait een hoofd, herschikt een hand- net zo. Ze houden denk ik echt van pistachenootjes. Ik krijg een beetje een brok in mijn keel als ik eraan denk.

Ik ben van plan om morgen ook te gaan picknicken, 's middags. Ik moet wel nog mensen vinden die met me mee willen. Vrijwillers? Dan ga ik op het gras of in het zand liggen en laat ik de zon dat grote brok er heel langzaam uittrillen.

En in de vakantie schrijven we gedichten

2009-06-30T08:44:00.000-07:00

einde

Er zijn geen nieuwe eindes, schreef ik en ik keek op
ik dacht dat eindes gingen over vingers die schrapen
tegen baksteen, over gestrekte handen, bleek naast
het diepste rood, de harde voegen in een muur, korzels
onder nagels, ijzer en knokkels, over gebroken huid

toen keek ik beter en wist ik dat ik een werkelijk einde
zag: een hoofd tegen een schouder opzij geknakt, het haar
sluik vallend langs een kraag en de schouders die in droge
schokjes haast vleugels leken onder grijs katoen, een einde

waarna je het hoofd niet opheft, niet totdat iemand je roept:
je naam, open ogen en de blikken boodschap dat het tijd is
om op te staan, op te staan, elke dag opnieuw

Ventilator

2009-06-20T04:28:00.000-07:00

Ik ging hardlopen langs het strand. Het was strakblauw en het waaide hard. Alle haren wapperden, alle zeilen klapperend naast de ligbedden. Ik stond aan de vloedlijn, stil. Er waren veel wolken en een harde zon. De wind blies de schaduw van die wolken hard over het bleke zand. Het leek heel erg op iets en ik kon niet verzinnen wat.

Het leek op wanneer je op je rug naar een ventilator kijkt, die niet al te snel draait. Ventilatorzwart, plafondwit, ventilatorzwart, plafondwit. Het wit wordt verblindend. Dat gebeurde aan het strand ook. Ik werd een beetje duizelig.

Zondag is het vaderdag. Bijna alles blijft hetzelfde. Er zijn nu nieuwe generaties die blauw karton op tuincentrumstenen plakken: '''Je bent een kei van een pappa!'' Bijna alles blijft hetzelfde, en alles flitst voorbij, ventilatorzwart en plafondwit. Gisteren hemelsblauw.

Moe?

2009-06-15T12:49:00.000-07:00

Ik blog weinig. Wat slecht. Ik schrijf wel veel; voornamelijk dagboeken vol met niets. Ik gooi hier en daar eens een gedicht de blauwe hemel in. Geen wolkje aan de lucht.
Vandaag een verslagje van mijn dag. Morgen poëzie. Deal?

School. Ik was te laat, omdat ik te lang aan het kletsen was thuis. Ik ben haast nooit te laat, dus ik vond het erg stom van mezelf. Toen ik aankwam bij het lokaal, briefje in mijn hand, zaten er een paar jongens uit mijn klas op de gang. ''Je mag niet naar binnen als je te laat bent.'' Oh. Ik zat braaf op de gang, dan. De docente kwam een kleine tien minuten later verrast vragen waarom ik op de gang zat. De jongens kijken me glunderend aan: ''We zaten je te fokken!'' Ik moest erg lachen, ik denk dat dit toch wel in mijn gezicht duwt dat ik ietwat goedgelovig ben...

Economie was leuk; ik snap het heel goed. Dat is fijn, dat ik van de drie hoofdstukken die we voor de toets moeten leren alsvast een kwart hoofdstuk snap. Jippie de jippie. Het maakt al dat huiswerk wel een stuk draaglijker. Eigenlijk bijna leuk, maar dat moet ik natuurlijk niet hardop denken.

Grieks proefvertaling. Aristophanes vergelijkt de liefde met platvissen. We zijn allemaal een helft, op zoek naar onze andere helft. Mooi! Hij ging verder over dat vrouwen hun geest meer op andere vrouwen richten dan op mannen. Mannen jagen ''mannelijke zaken'' na en houden van mannen. Ik zag zichzelf op de borst trommelende mannetjes in tuniekjes voor me: mannelijke zaken, roaar! Er verandert niets, gelukkig.

Vrij! Ik moest nablijven (tweede keer te laat dit jaar) van de ene docente, maar de andere schold me mijn straf kwijt. Misschien niet helemaal terecht, maar ik was er echt heel erg blij mee.
Ik ging op ziekenbezoek. De zieke was heel leuk, en niet meer zo ziek volgens mij. Gelukkig. Aardbeien gegeten.

Oppassen. Alles ging goed, totdat ik naar de wc moest. Ik zette hem even in zijn stoeltje. Hij is een jaar oud. Het is een stoeltje op wieltjes, dus ik zette de theekopjes buiten bereik. Toen ik terugkwam had hij overal aarde. Plantenbakken. Aarde in zijn neus, oren, tussen zijn vingers, in alle zomen en naden van zijn kleertjes, in het stoeltje, over de vloer... Ik was dik twintig minuten bezig om alles een beetje op te ruimen en de aarde van zijn gezicht en uit zijn oorschelpen te pulken. Hij lachte breed. Zijn glimlach bleek verontrustend zwart. Ik heb echt een half theekopje aan aarde uit zijn mond gehaald, helemaal gestresst deze vragen herhalend: Is aarde giftig? Is kunstmest giftig? Gelukkig niet. Veel melk laten drinken en veel met mijn vinger in zijn mond gezeten, tot zijn grote pret.

Franse literatuurgeschiedenis leren. Mummelwummel. Ik ben eigenlijk best moe. Waarvan?

Mijn winnende gedicht

2009-06-02T12:24:00.000-07:00

Jas
Het is winter, het waait harder
kranten razen als vliegers door de straten
de blikjes liggen nog, ratelen haast
langs goten en deksels

ik zie vandaag de vaders weer
ze staan naast glijbanen, supermarkten
letten op en dragen lachend, ze
ritsen hun kinderen zeker en teder dicht

de tandwielen van het verlies schuiven
klikkend in elkaar, de kou bijt knisperend
in stenen, wangen en opgetrokken schouders

de verbeten hemel en de hoge huizen kantelen
glashard, kartels schrapen holle waarheid boven
eeltige handen, een blauwe sjaal

ik denk haast niet
daar loopt iemand met jouw jas

Doe Maar Dicht Maar

2009-05-31T05:07:00.000-07:00

Ik eet nu Martinitorens. Ze zijn heerlijk, drop. Ben net terug uit Groningen, was echt heel gaaf!

Ik heb de ''Pop meets poetry''prijs gewonnen. Mijn gedicht op muziek. Eerst allemaal audities, dan blijven er zes bands over. Die gaan allemaal een masterclass krijgen, en dan is er een finale. Zo gaaf! Ik ben heel benieuwd naar wat ze van mijn gedicht maken, of ze één regel gaan blijven herhalen, of ze er iets heel stoers van maken, een ballad, of ze gaan rappen... Mijn gedicht komt op ansichtkaarten! en er is iets met een fotoshoot, maar dat snapte ik niet helemaal gisteren.

Ik was zó zenuwachtig voor mijn optreden. Het was toch een echte theaterzaal, een echte show. Het ging goed, geloof ik. Heftig allemaal, ik stond echt te bibberen backstage.
We sliepen in hotel ''De doelen''- nog spannender toen bleek dat het eigendom is van dè vastgoedcrimineel van nederland. Hoeihoei! Martinitoren gezien.

Iets anders moois: op de heen- en terugweg zagen wij zo nu en dan in akkers en op dijken een enorm spandoek. Telkens hetzelfde, en nooit meer dan de treffende tekst: ''www.zilveruitjes.com'' Daar moet de maffia achter zitten.
Ik ben heel vrolijk. Straks ga ik naar buiten, eerst even mijn tanden poetsen. Die zijn nu zwart van de Martinitorens.

Schoolkrantwinkel gezocht

2009-05-22T09:11:00.000-07:00

Ik ben net gebeld dat ik een baan niet heb. Ik had het al verwacht, omdat ik het gesprek echt grondig verpest had, maar het komt eigenlijk nog best hard aan. Ik heb nu een beetje het gevoel dat ik nergens goed in ben. Het was niets persoonlijks, zei hij. Oké.

Ik ben niet goed in wiskunde, scheikunde, natuurkunde, biologie, of welk ander vak dan ook waar logisch nadenken en inzicht vereisten zijn.
Ik ben niet goed in ergens de weg vinden.
Ik ben niet goed in apparaten; magnetrons, ovens, computers, mixers, tosti-ijzers. Internet is een apparaat.
Ik ben niet goed in zelfbeheersing; met name bij alles wat je kunt eten is dit een probleem.
Ik ben niet goed in me ontspannen gedragen in vreemde situaties.
Ik ben niet goed in liegen.
Ik ben niet goed in zeggen dat ik iets erg vind.
Ik ben niet goed in schoenenwinkels, blijkt nu.

Er schiet me net iets te binnen waar ik wel goed in ben. Aemu. De schoolkrant. Ik ben nu hoofdredactrice, en stamp op dit moment met grof geweld en ketels warme liefde een ontzettend gave Aemu uit de grond. Ik heb een maillijst gemaakt. Ik heb iedereen twee keer gemaild om iedereen te waarschuwen voor deadline. Er zijn twee mensen echt te laat, de rest heeft keurig op tijd iets ingestuurd. Ik heb alle teksten geredigeerd. Taalfouten eruit, zinnen soepeler, handige indeling. Soms wat uitgebreid of ingekort.
Ik heb een hele goede lay out redactrice. Echt heel goed, bedoel ik. Deze Aemu, mijn Aemu, wordt zo goed dat het een collector's item wordt. Mensen zullen vechten om deze Aemu.

Bij elk volgend sollicitatiegesprek ga ik het zeggen. ''En ik maak schoolkranten'' Ik ben alleen bang dat het op te veel andere gebieden treurig met mij gesteld is.

Wat vonden jullie van het gedicht op de Dam?

2009-05-17T09:19:00.000-07:00

dam

Zij staan stram rechtop, een steeds kleinere groep
vergeelde mannetjes op een plein in een stad
zij zakken langzaam en waardig door de knieën
voor hun koningin, hun vlag?

Ik denk voor een broer, een vriend,
een hand die ze vasthadden, toen, en los
moesten laten, zij knielen nu elk jaar in de scherven van
hun eigen verleden en herrijzen weer.

Wij kijken naar die nog staan, het licht strijkt vaal over
hun dunne haren, hun uniformen wapperen en zij knipperen
driftig met hun oude ogen.

Meer nog dan het volkslied daarna dreunt dit naar binnen:
het zijn mensen die daar staan, de hemel wit en onverzoenlijk
strak boven hun gebogen hoofd.

Snackbar Larissa

2009-05-12T03:48:00.000-07:00

Ik heb de laatste tijd het idee dat het leven lang niet zo ingewikkeld is. Dat is gevaarlijk, natuurlijk.

Zaterdag ben ik naar Doe Maar Dicht Maar gegaan. De oefendag, de echte finale is op 30 mei. Nu gingen we voordracht oefenen. Ik ben zelf met de trein naar Utrecht gegaan. Zelf tijden uitgezocht, kaartje gekocht (automaat!), in Utrecht het gebouw gevonden met behulp van de routebeschrijving die ik voor mezelf had gemaakt met GoogleMaps. Het was heel leuk, mijn voordracht wordt echt goed, ondanks mijzelf. En toen ging ik zelf weer terug. Ik stapte in de verkeerde tram. Nuja, de goede tram, maar de verkeerde richting. Op een gegeven moment gloorde snackbar ''Larissa'' aan de horizon, en bedacht ik traag: ''Hee, ik woon hier niet.'' Uitgestapt en overgestoken. Het kan me niets schelen. Ik ben lekker zelf naar Utrecht geweest.

Zondag werd ik vroeg wakker, en ik realiseerde me ineens dat ik toch eigenlijk weer eens een Engels literatuurding moet lezen. ''The picture of Dorian Gray'' is het eerste boek dat ik pakte. Ik ben er een beetje doorheen geracet, maar ik geloof niet dat ik het zonde vind. Het is alleen maar de moeite waard omdat je weet wat erachter zit. Het is niet een heel erg goed, mooi of briljant boek. Nu is het uit, en heb ik iets om een presentatie over te houden. De rest van de zondag was ook heel erg leuk.

Gevaarlijk, ach ja, misschien. Misschien ook niet. Het is in elk geval allemaal wel heel erg heerlijk zo.

Ik ben wèl Bèta

2009-05-04T03:50:00.000-07:00

Ik ben verschrikkelijk cool. Vandaag. Ik heb namelijk mijn e-mailadres veranderd. Dat is heel veel werk, en nog best moeilijk. Ik blijk technische wonderen te kunnen verrichten.

Mijn oude mailadres is gemaakt (door mijn neefje, ik kon het zelf niet) toen ik in groep 7 zat. Ik vind het genant om ''Supersuz, met es uu zet'' te moeten antwoorden als iemand mijn mailadres wil weten. Dus nu heb ik een stoerdere. Grotemensenmailadres. Gmail.

Dan ontstaan er natuurlijk problemen. Contactpersonenlijst? O, wacht, ik zet het even in een csv bestandje, dan hoef ik het niet allemaal over te typen. (Ik had ongeveer de helft overgetypt toen iemand mij op deze mogelijkheid wees.) Adreswijzigingen? Heb ik allemaal verstuurd. Ik heb het veranderd op hyves, op msn en op de blog.
Msn was ook weer moeilijk, omdat ik dan een nieuw Windows Live ID moet hebben. Ik zou graag van de gelegenheid gebruik willen maken om Marco te bedanken.

Maar nu heb ik het gedaan. Wonderwonder. En verschrikkelijk cool, ik zei het al!

To do vandaag

2009-05-02T00:03:00.000-07:00

* Bed opmaken. Dat is wel degelijk een echte aparte to do post. Ik vind het héél belangrijk dat mijn bed precies goed is opgemaakt. Als het beddegoed er een paar dagen op ligt mag het en beetje rommelig worden, maar de eerste nacht moet het bed strak en knisperend koel zijn. Dus ik sta een kwartier te trekken, op te schudden, om te vouwen. Vanavond ben ik er echt blij mee.

* Exposé. Ik moet woensdag een franse spreekbeurt houden, voor een cijfer. Het moet een ''gymnasiaal'' onderwerp hebben; ik heb een artikel over de Etrusken gekozen. Ik moet er nog een beetje een strakke tekst bij schrijven. Er een beetje gymnasiaal op in gaan. Ik vind het onwijs moeilijk om in het frans daadwerkelijk te praten, schrijven en lezen gaat echt heel makkelijk, maar ik word me altijd afschuwelijk bewust van mijn uitspraak en houding als ik probeer te praten. Zelfs al ik in mijn eentje oefen struikel ik. Ik hik er dus een beetje tegenaan.

* Bellen naar mijn teamgenoten. Ik ben eigenlijk best pissig, dus ik moet dan echt op mijn tanden bijten op een beetje beleefd te blijven. Zaterdag 9 mei kan ik niet komen, want dan ga ik (jippie!!!) naar de oefendag van Doe Maar Dicht Maar! Mijn moeder moet die dag rijden, we spelen uit. Zij wil natuurlijk liever rijden als ik ook meespeel. Ik heb iedereen 3 weken geleden gemaild. Geen reactie, nul komma nul. Week later weer geprobeerd, wederom niets. Toen heb ik een berichtje op de teamsite gezet, een soort chatboard. Er volgden een hoop reacties op het board, maar wat ik had geschreven werd totaal genegeerd. Blabla- Suzanne's al enigszins pissige verzoek-blablabla. Nu ga ik ze bellen, de trollen. Terwijl ik dit typ komt er rook uit mijn oren, zo vervelend vind ik het.

* Ik ga bij mijn tante eten. Mijn neefje gaat voor me koken. Hij is eigenlijk mijn favoriete neefje, neef moet ik zeggen. Ik heb er echt zin in. Mijn tante zei dat ze vanaf half 6 thuis zijn, maar ik ga haar nog bellen over wanneer ik er daadwerkelijk moet zijn. Half 6 komt niet zo goed uit, ik heb om half 4 afgesproken. Ik ben benieuwd wat hij gaat maken.

* Half 4. Strand. Ik word blij als ik er aan denk.

Nach

2009-04-29T03:13:00.000-07:00

Ik ga vanavond voor het eerst. Stad, beware, Suus komt. Ik ga met allemaal mensen die ik heel aardig vind, en die helemaal niet eng zijn. Ik vind er niks engs aan. Helemaal niet. Maar ik word zo goed voorgelicht en geestelijk voorbereid dat ik me zorgen ben begonnen te maken. Een beetje. Straks laat ik drinken over iemand heenvallen en gaan ze me slaan.

Los van dat soort zorgjes, ik heb er zo'n zin in! Eigenlijk niet vanwege de muziek, hoewel die waarschijnlijk ook niet te versmaden is. Ha, lekker, die uitdrukking heb ik ook weer eens gebruikt, begon al een beetje stoffig te worden. In elk geval, het is niet de muziek. Het zijn de vrienden, altijd zijn het de vrienden. Het wordt zo gezellig! En, ook niet onbelangrijk, er neemt iemand worteltaart mee. Ik weet niet of het lekker is, eigenlijk, maar het is in ieder geval nogal geweldig.

En als er enge mensen zijn ren ik gewoon weg, en als er leuke mensen zijn dan ren ik ze grijzend tegemoet. Ha!

Ontbijtgedicht

2009-04-26T12:54:00.000-07:00

in deze kamer

Wij ontbijten in deze kamer, elke ochtend
een bord op de glazen tafel, al gelezen
bladen op een stoel, er staan slechts ramen
tussen de wereld en kruimelend kranten lezen

in de winter lijkt het glas te gloeien, de lamp
is er niet, kleurt alleen het duister van buiten
we eten ritselend, drinken grote slokken
de nacht geeuwt nog, wij wachten hier,
binnen, tot alles buiten opengaat

's zomers is het uitbundig licht, strepen
glijden langs de vensterbank, verdwaalde
vliegjes achter het glas, de plukjes tussen
de tegels zijn groene kuifjes naast de gelige klimop

soms sta ik, na snel de wat bittere thee, op en open
de deur, met beide voeten op de ruwe stenen, dan denk ik
aan vrede en aan brood

No woman no cry

2009-04-26T02:06:00.000-07:00

Ik vraag me af of ik minder zou huilen als ik geen meisje was. No woman no cry.

Ik vroeg altijd wat teksten betekenden, toen ik klein was. ''Wat zegt hij? Waarom? Wat zegt hij nu? Hoe loopt het af?'' Het was waarschijnlijk ontzettend vervelend. ''Hij is verliefd op een meisje.'' ''Hoe heet ze dan?'' ''Dat zegt hij er niet bij.'' ''Waarom niet? Hoe weet ze het dan?'' Geduld is een schone zaak.
Ik herinner me bij allerlei liedjes ook de uitleg van mijn vader, trommelend op het stuur. Als we met zijn tweeën ergens naartoe moesten mocht ik naast hem, voorin, en kreeg ik soms Wilhelminapepermunt. Ik vond ze best vies, werd er licht in mijn hoofd van. Ik zei altijd ''Ja, ja graag.'' Nu versta ik alle liedjes zelf.

Zo ook bij ''No woman no cry'' van meneer Marley. Ik heb dus echt tot een jaar of twee geleden gedacht dat het liedje ging over het feit dat vrouwen altijd overal om moeten huilen. Toen ik het op de iPod zette kwam ik erachter dat dat helemaal niet klopte. Ik heb niet goed opgelet, toen.

Nare groep

2009-04-20T02:15:00.000-07:00

Ik beheers mijn eigen taal niet. Althans, dat bedacht ik me met een groeiend gevoel van afschuw tijdens mijn proefwerk Nederlands. Ik weet niet wat de 3e persoon enkelvoud tegenwoordige tijd van 'kanoën' is; hij kanoët? Ik wist ook niet wat een betrekkelijke bijzin was (en dat is al helemaal genant, want dat heb ik bij Latijn en Grieks ook nodig). Daar kan ik een beetje mijn docent de schuld van geven. We hebben het totáál niet over betrekkelijke bijzinnen gehad, laat staan over hulpwerkwoorden van welke soort dan ook. Tja.

Ik moet dat gewoon weten. Ik denk, dacht altijd dat ik niet tot die nare groep studenten behoor die niet kan spellen. Ik kan wel spellen. Ik kan niet spellen; hoofdletters, verbindingsstreepjes, ik ben echt verschrikkelijk de mist in gegaan. Ik hou voortaan maar gewoon mijn mond als het over taalbeheersing gaat.

Ik was in Leiden, zaterdag. De studie Nederlands lijkt me ontzettend leuk. In Utrecht of in Leiden, maar Nederlands gaat het denk ik wel worden. Maar dan gooi ik er wel eerst een stoomcursusje hulpwerkwoorden tegenaan. Bluh.

Zo, dat is ook weer geschreven. Ik ga in de zon uitsissen, en dan aan de slag met wiskunde en Latijn. Misschien schrijf ik morgen even op hoe hemeltergend slecht ik daar wel niet in ben. Maar nu is het klagen klaar.

Kees

2009-04-17T23:46:00.000-07:00

Dit had ik echt veel eerder moeten schrijven. Rome was geweldig!! Al vanaf het eerste jaar zeggen alle leraren dat voortdurend; het is helemaal waar. Alle dagen in Rome zijn nu herinneringen (duh, zou mijn zusje zeggen), en ik heb ze allemaal opgeschreven, zodat ik later nog eens terug kan gaan om even weer erg blij te worden. Een beetje als bonbons die niet opraken. Ik ben niet ziek geweest, niet noemenswaardig. Ik kon gewoon met alles meedoen, en ik heb af en toe zelfs een hele middag niet aan mijn pomp gedacht. Dat lukt niet vaak. Daar wel, want ik had te druk met bladgoud, marmer, ijsjes en zon. Doe mij maar pistacchio di bronte. Pistache, niet zoet maar echt een volle nootachtige pistachesmaak, met schilfertjes chocola. En het Pantheon, heel vroeger uit de aarde gedreund lijkt het, symmetrisch, versleten en erg mooi. Ik kan nog wel even doorgaan.

Ik ben vanmorgen begonnen in 'Kees de jongen'. Ik vind dat ik het wel gelezen moet hebben, en het is een lekker toetsweekboek. Als ik dan pauze neem kan ik precies iets drinken en 20-30 pagina's lezen en weer verder leren. Sommige boeken zijn daar te spannend voor. Ik moet wel snel weer een ander goed toetsweekboek hebben, want het gaat snel met die toetsweekboeken.

Straks ga ik met mijn moeder naar Leiden. Kijken of ik Nederlands wil studeren. Ik weet het echt niet. Ik kan heel goed een lijstje maken van wat ik allemaal leuk vind en waar ik allemaal goed in ben (dat komt vrij aardig overeen), maar ik deins een beetje terug voor al die studies. Communicatiewetenschappen? Eek, moderne media! Nederlands? Blah, argumentatietechnieken! Latijn en Grieks, Ruslandkunde, Culturele Antropologie... Dat vind ik echt leuk denk ik. Maar ik kan er niets mee worden dat ik ook wil worden. Ik wil bij een reclamebureau werken, of bij een uitgever of journalist zijn. Een groot dichter zijn en dan sterven. Moeilijk, moeilijk. Vanmiddag ga ik in elk geval. Met mijn moeder, en met de trein.

Nu ga ik douchen, en dan ontbijten. Lekker zonnig vandaag, ik kan de krant, of nee, mijn geschiedenisstencils, lezen in de stralen door het raam. Het is allemaal zo verschrikkelijk nog niet in de wereld.

Ik ga naar Rome, maar ik verwacht comments bij terugkomst!

2009-04-02T07:23:00.000-07:00

Ik zing mijn eigen wiskunde, denken heeft
normaal gesproken een sober uniformpje aan
nu laat ik mij lopen met suizend hoofd, ik droom
net zo reddeloos als de slakken op de tegels in de tuin
als het net geregend heeft

ik lieg mij voor, ik til de feiten uit hun huid
mijn droom is als de ene tulp die knakt, roze
tegen vaas- reddeloos en mooi
wat ik heus wel weet sjokt hoofdschuddend weg
en ik verzin mij zonnig onder waarheden vandaan

Hieperdepiep!

2009-03-31T00:35:00.000-07:00

Ik ben erg blij. Scrol alleen als je er tegen bestand bent.

Gisteren hoefde ik niet zo veel huiswerk te doen, omdat we vrijdag naar Rome gaan. Rome! Het wordt zo ontzettend geweldig! Alle leuke mensen gaan mee (ook een paar niet leuke, maar ik zou zeggen dat dat aantal echt te verwaarlozen is), de hele vijfde klas. We gaan in de bus met z'n allen, en dan in het vliegtuig. Ik verheug me al zo op de reis, ik durf nauwelijks te denken aan hoe stoer het in Rome zelf allemaal gaat worden.

Weinig huiswerk. Ik heb maandag altijd training, dus ik had al mijn sportkleding aangetrokken. Rennen buiten, ik vond het eerst erg afschuwelijk, maar nu kijk er naar uit. Ik heb een soort ritme gevonden, waardoor ik lekker intensief kan blijven rennen en de duinen waar we door lopen zien. Ik ruik naar zee als ik terugkom.

Toen ging de telefoon. ''Met Maartje Nogwat, ben jij Suzanne?'' ''Ja'' en het begon al te bonken in mijn buik. ''Gefeliciteerd, je bent één van de tien finalisten van Doe Maar Dicht Maar, mag ik even je adresgegevens controleren?'' Blijblijblij! Doe Maar Dicht Maar is zo'n beetje de grootste jongerenpoëziewedstrijd (3x woordwaarde) van Nederland! De prijsuitreiking is een tweedaags festival in Groningen, en de juryleden bestaan uit verschillende toffe dichters (soms echt tof- Ingmar Heytze- soms net niet zo tof) en mensen uit het uitgeverswereldje. Hieperdepiep! Eigenlijk ben je al winnaar als je bij de laatste tien hoort (genomineerd als je bij de honderd hoort die in de jaarlijkse bundel staan), maar er is een hoofdprijs. De Belcampo Jong Talent prijs. Enenenen, er is een voorbereidingsdag(?) voor de winnaars op 9 mei, en op 30 mei is het festival. De winnaars gaan voordragen en er is muziek en podium enzovoorts. Handtekeningen zijn vanaf woensdag schriftelijk te bestellen, u kunt ook door middel van een comment uw wensen kenbaar maken. Wereldfaam! Ik vind het zo spannend en leuk!

Ik heb bovendien vrij; de Afghanistantop woedt ook rondom mijn school. We worden beschermd tegen de tanks door uit te mogen slapen. Ik ga straks shoppen, voor Rome. Mueslirepen, en schoenen. En daarnet deed ik de gordijnen open, helemaal. Het is zonnig buiten, en ik kan veel mensen op de tram zien wachten. Ze staan en ze praten. Ik heb lekker mijn pyjama aan. Nu ga ik ontbijten.

Stuur maar door die verbeteringen

2009-03-21T11:12:00.000-07:00

completer

De televisie keilt schor namen de kamer in, namen

die weerklinken in de lege glazen op de vloer, zijn arm

ligt loom over de rugleuning, het gordijn plooit in een wind

die er niet is, regen valt zacht achter het raam

zij zitten bot aan bot, gevlochten als twee planten, op de bank

haar hand ligt klein maar rotsvast om zijn knie, ze lachen

vanzelfsprekend, en zeggen bijna niets

ik weet wat het is, ik zie het in explosietjes

als ik wegloop of binnenkom en ik twijfel er niet aan

ik denk alleen af en toe aan hoe overbodig

de vergrotende trap van compleet is

Tien jaar

2009-03-12T02:04:00.000-07:00

Vandaag heb ik tien jaar suikerziekte. Ik was zes, zeseneenhalf; dat vond ik erg belangrijk. Ik herinner me mijn eerste spuit, in het ziekenhuis. Hij was donkerblauw, en ik dacht: ''Hee, ik voel niks''. Ik hoefde niet te blijven slapen. Op school vroeg de meester of ik wilde vertellen wat ik had. Ik zat op de vertelstoel, mijn nieuwe zwarte etui in mijn hand. Ik moet prikken, met dit ding. Er viel een stripje uit het etuitje, en ik moest helemaal van de stoel afklimmen om het op te rapen.
Later moest ik thuis prikken. Ik durfde de eerste paar keer niet in mijn vingers, alleen in mijn tenen. Dat mocht de eerste drie keer ofzo, daarna werd het wel heel vervelend om steeds mijn schoenen uit te doen. De eerste keer spuiten sprong ik weg. Ik sprong van de bank naar de stoel, op de vensterbank. Ik weet nog het moment dat ik dacht: ''Het is alleen maar uitstel. Ze gaan me toch pakken, ik kan niet blijven wegrennen. Het heeft geen zin.''.

Volgens mij had ik niet zoveel hypo's de eerste jaren. Ik herinner me ze alleen zo goed. Als ik er één had, dat eerste jaar, tilde de meester me de klas uit. Ik had hele heftige hallucinaties, dat is vaak zo bij jonge kinderen. Ik weet ze nog: de keer dat de muren braken, 's nachts een keer een vikingschip, de keer dat ik de bus uitstapte (we waren naar het Museon geweest), een dinosaurus zag. Toen ik mijn ogen weer opendeed zat ik in mijn eentje in de klas, de meester gehurkt naast me. Ik hou al op.

De laatste jaren is het heel erg afschuwelijk geweest. Ziekenhuizen, telkens weer. Alle keren dat ik wakker ben geworden, mijn huid heel droog en naar, overal korsten suiker, de smaak van bloed, net iets te zoet. De sensor, voortdurende plug in mijn buik, en voortdurende angst dat het weer mis zou kunnen gaan. Afgelopen herfstvakantie, nu eens niet te laag. Veel te hoog, uitgedroogd, infuus. Ik kon de cacaoboter zelf niet op mijn lippen smeren die eerste nacht.

Ik ga naar Rome in april. Ik eet ijsjes, eet drop. Ik doe mee aan alles wat ik leuk vind. Ik ben niet vrij. Het gaat eigenlijk best goed met mij. Ik geloof dat ik best gelukkig ben.

Filosofie

2009-03-05T02:30:00.000-08:00

''Alle filosofen geven antwoord op de vraag

wat waarheid is'' zei de man breed lachend, hij

liefkoosde zijn stropdas en knikte nog eens en

ik wist haast zeker dat filosofie iets met

spelonken was, en vragen als: is dit steen?

is de veer op de glazen tafel een veer op een

glazen tafel? omdat de waarheid voor mij allang

in één keer gestrikt is: waar is wat wij

niet kunnen wegkerven

Rhodippe

2009-03-03T23:05:00.000-08:00

Ik ben Rhodippe in het schooltoneelstuk. Lysistrata neemt de leiding, de oorlog moet afgelopen zijn. Er is een rebellie gaande, vrouwen protesteren tegen de oorlog en doen dingen die met name de mannen nooit voor mogelijk geacht hadden. Rhodippe doet mee. Ze zegt vooral dingen als: ''Ja, ik ook.'' en ''Ja, hoe dan?''. Eén keer probeert ze te ontsnappen, want ze houdt het echt niet vol zonder man. Want dat doen de vrouwen namelijk: hun mannen mogen ze niet meer aanraken tot de vrede ondertekend is. Ze gebruikt een smoesje, die ene keer, en wordt binnen drie regels teruggestuurd.

Rhodippe is vast jong. Ze wil wel bij de spanning zijn, meedoen met het heftige- maar schrikt als blijkt dat ze daar ook iets voor moet opgeven. Ze bewondert Lysistrata enorm, en blaat elke keer luid dat ze het met haar eens is. Eigenlijk kan het haar niets schelen: oorlog of geen oorlog, als je haar maar goed zit. Hartstikke leuk, water over de mannen heengooien, dan weet je ook eens hoe ze eruit zien met nat haar.

Ze heeft vast niet veel afschuwelijks meegemaakt. Haar vader is vast een vriendelijk oud mannetje, met een witte baard vol broodkruimels. Hij zit onder een olijfboom te praten, en vergeet vaak haar naam. Haar moeder is ongetwijfeld lang, dun en pinnig. Een strak knotje en altijd onberispelijke kleding. Ze let goed op Rhodippe en smeedde vorig jaar snode plannen; Rhodippe x zoon van de vriendelijke buurman? Rhodippe x zoon handelsman? De zoon van de handelsman was best aardig, bedacht Rhodippe. Toen ze hem niet mer mocht zien miste ze hem, genoeg voor een smoes.

Rhodippe had vroeger zeker weten een geitje, Kallion, totdat haar moeder erachter kwam. Ze voerde hem altijd, en aaide hem terwijl tegen haar handen stootte. Haar moeder vond het niet iets voor een dame. Rhodippe is niet zo boos als Lysistrata en haar vriendinnen, ze zou niet weten waarom. Van haar geitje droomt ze nog wel.

Eh, ja, ik moet iets te doen hebben terwijl ik een het koor sta.

Verlengen

2009-02-25T03:12:00.000-08:00

Ik las ontzettend veel. Elke week gingen we naar de bibliotheek, en dan bracht ik vierentwintig boeken heen, vierentwintig boeken terug. Drie zusjes, drie bibliotheekkaarten. We trokken ze, in een oud karretje, zo'n oma-gaat-logerengeval. Donkergroen, en het kantelde vaak na onbehoorlijke stoeptegels.
Natuurlijk las ik ze niet allemaal in één week uit, ik moest vaak verlengen. Bovendien had Bibliotheek Waldeck niet zoveel boeken, dus de mooiste las ik opnieuw en opnieuw. Sommige had ik eigenlijk altijd- arme andere kinderen. Oké, lijstje, lijstje.

''De kinderen van de maanvalk''- Ik weet niet wie het schreef, maar dat boek zou ik graag nu nog willen hebben. Het gaat over de prehistorie, een groep kinderen trekt weg. Ze kunnen niet meer wonen waar ze woonden, maar waar dan? In het hele boek staan nauwelijks woorden van meer dan drie lettergrepen, alle zinnen zijn kort. Er zijn nauwelijks landschapsbeschrijvingen, er wordt geen sfeer geschapen. Het is prehistorisch. En ik vond het zo prachtig, de personages zongen van elke pagina, omdat het hele boek geschreven was zoals zij zouden schrijven. Ik ga het kopen, als ik ietsje ouder ben, of eigenlijk iets vermogender.

De series van Brian Jacques- Ik denk niet dat ik dat nu nog zo geweldig zou vinden. Verhalen over muizen, otters en heldenmoed. Altijd trilogieën, vol van kastelen, zwaarden en donker mos. Helden. Ik hield altijd van helden, en probeerde ze dan ook te herkennen op school, in de klas. Martin de muis nooit herkend in mijn klasgenootjes, helaas.

''De windzinger van Aramanth''- Ik weet niet of het nou ze geweldig geschreven was, maar het verháál... Het ging over een maatschappij die in kleuren was verdeeld. Ieder gezin- dus niet per persoon, maar als gezin- kon promoveren naar een andere kleur, door prestaties. Rood had grote huizen, tuinen, kussens op de stoelen. Grijs waren sloppen. Er kwam een strijd, natuurlijk, tegen dit regime. Ze, de kinderen, vluchtten voor een Rood Leger. Dat is een van de meest lugubere passages in een kinderboek die ik ooit heb gelezen.
Ze vluchten, gevolgd door eindeloze rijen stralende kinderen, allemaal beeldschoon, allemaal lachend, allemaal uitdrukkingsloos. Het zijn er eindeloos veel, en ze zingen. De kinderen steken een ravijn over, en knippen de brug door. Ze staan opgelucht en licht in het hoofd van geluk aan de rand. Het Rode Leger komt, en de eerste rijen vallen jubelend en stralend het ravijn in. Ze blijven vallen, rij na rij, en dat zullen ze blijven doen. Totdat ze kunnen oversteken. Ik kreeg er buikpijn van, dromen, en bleef het lezen. Het was, later, best gek om te ontdekken dat er nog een Rood Leger bestond.

Het zijn er teveel om op te noemen. Ik was dol op Roald Dahl, las zijn boeken alsof het snoepjes waren, tussen andere door. Ik ben ook een tijd helemaal verslingerd geweest aan Karl May, vanwaar ik ijverige pogingen deed om indiaans te leren. Thea Beckman, ook heerlijk, rode wangen en tranen, soms. Ik huilde zo om Jan van Schaffelaar, als hij van de kasteelmuur springt en iemand roept:''Hij leeft nog, hij leeft nog, trap hem dood''. Om de hondjes van Vitalis heb ik ook gehuild, en vele andere dieren, vaders, moeders, moestuintjes die de revue passeerden. Op het einde, toen ik echt alle boeken kende, las ik alleen dezelfde nog, telkens opnieuw. Ik ken hele passages van allerlei kinderboeken uit mijn hoofd. Nu nog steeds denk ik bij bepaalde kleuren aan beschrijvingen in die boeken.

Dit is een veel te lang stukje, natuurlijk. Mijn excuses, maar niet zo welgemeend, want ik vind vandaag wel een dag voor een ode aan kinderboeken. In het bijzonder degenen waar ik van hield, houd.

Inspiratie

2009-02-22T23:21:00.000-08:00

Onee, onee, ik heb een gedicht ingestuurd voor een wedstrijd. Het gaat in dit geval om ''Vers'', een competitie die hoort bij de VSB poëzieprijs. Diverse categorieën jongeren moeten hun gedichten insturen, geïnspireerd op een der genomineerde dichtbundels. Ik heb ''omdat ik ziek werd'', van een meneer Meuleman gekozen. Mijn gedicht heet ''wachtkamer''- geïnspireerd hè?
Vorig jaar zat ik in de finale, en toen ben ik naar Amsterdam geweest. Als ik nu ga weet ik dan lekker al hoe het werkt. Als, want ik weet niet of ik genomineerd ga worden. Hieronder het gedicht.
Enne.. Waarom reageert niemand op het onderstaande gedicht? Is dat een hint?

wachtkamer

Ik heb gelopen, trappenlang

door dunne gangen van pastelkleuren

en roestvrijstaal om hier te komen

bij het glimmen van de vloer

de gekneusde tijdschriften en loze telefoons

ach, de hoop achter het schuiven van de tassen

ook in het rusteloze dansen van de blikken, hoop

ik leg mijn handen op mijn knieën en klem

zacht, ik denk dat ik besta, besta

kloppend en bonkend besta

Nabij

2009-02-14T05:18:00.000-08:00

Ik zie soms op de fiets dat alles nabij is

eeuwige liefde, een zere vinger

doffe strakke tramrails en de dood

zebrapaden zonder eind, een reepje

rug onder een zwarte jas, bomen vol

lenige takken, wilder naarmate

ik lichter droom, lichter fiets

ik trap door en bouw dichte grijze steden

waarin ik kleiner ben en zeker fietsen kan

met open ogen, ik ben helemaal niet bang

Dichterdedicht

2009-02-03T10:00:00.001-08:00

datum

Het wordt niet meer of minder echt

naarmate ik vaker opsta, ga slapen

thee zet of mijn tanden poets, harder

in mijn handen knijp

ik hoop soms toch dat mijn handen zich ontvouwen

flinterdun als kranten, zwart witte huiden en

gekreukeld als het ochtendlicht dat gefilterd op tafel

op nieuwe letters, nieuwe data, valt

niet meer of minder echt, hoeveel of hoe vaak

ik nog inkrimp, uitwaaier; ik raak nooit meer

zo werkelijk de waarheid aan als die dag

Te moeilijk

2009-02-01T03:23:00.000-08:00

Het is weer lekker koud. Harde wind, blauw en droog buiten. Ik ben binnen, economie maken. Het is niet meer zo leuk als vorig jaar. Eerst ging het allemaal nog wel, nu vind ik het wel heel erg moeilijk. Doe mij maar gewoon Grieks, Latijn, kleitabletten- ik haak af bij grafieken. Ik ga het niet laten vallen, volgens mij is het wel goed als ik iets eigenlijk net te moeilijk vind.

Dinsdag heb ik weer poëzietalentgroep. Jippie ende juich! De opdracht was een gedicht te schrijven vanuit iets niet-levends; de wind of een strijkijzer, zoiets. De vorige opdracht was om een gedicht te schrijven met een heel ander onderwerp dan normaal. Politiek, de liefde, etcetera. Ik kreeg een hele hoop commentaar op het gedicht; maar ze wisten niet wat erin gebeurde. Ik ben benieuwd of ze het bij deze opdracht wel opmerken; ik heb het er best dik op gelegd, volgens mij. Ik zal zowel opdracht 1 en 2 hieronder zetten. Kijk vooral of je de onderwerpen eruit kan halen. Schrijf ik nou echt zo vaag/complex/friemelig? Of zijn zij gewoon niet vaag/complex/friemelig genoeg?

Eerste opdracht. Waar gáát dit over?

dramagedicht

Hij liep en droomde dat hij lag

gebogen in nat gras, hoefijzer in een fontein

hij wist niet wat hij was en stapte

na elke ademteug in een vacuüm voort

zijn voeten schraapten over keien

sleepten over zand, en zelfs het water

dat zich om zijn knieën klampte remde niets

in hem, raakte hem niet echt; het stond

tot op zijn borst toen hij nog steeds bloemen rook

en zag, bloemen en gras

Opdracht 2. Moeilijk, moeilijk.

peinzen tot de man met de schep komt

Zand om mij als een duikerpak

oude regen zurig in mijn brons

welke wijn, welk water, welke dode koning

het ook al weer was, ik weet

dat ik vroeger stond, niet lag

dat vette vingers slipten en zij zich

luid verslikten na te veel

van het bruisen dat vroeger in mij was

ik denk aan mij als een baken voor de tijd

stralend als ik was ben ik nog steeds

omsnoerd door tijd en aarde

iets om naar uit te kijken na een lange dag

Astronaut

2009-01-21T00:18:00.000-08:00

Ik weet nog heel goed dat ik negen was, omdat ik tegen hem zei dat ik zeven was. Het was in een speeltuin, bij het vakantiehuisje. Ik zat op het klimrek en hij vroeg hoe ik heette. Ik herinner me dat ik dacht: morgen gaan we weg, ik ga hem nooit nog een keer zien. Ik zei: ''Marianne''. Hij heette Casper, Joris, zoiets. Acht jaar was hij, en hij legde me uit hoe het er in groep 4 aan toe ging. Maar het genantste is dit: ik vertelde hem dat mijn vader astronaut was. ''Ja, hij komt ongeveer één keer in de zes maanden thuis. Soms is hij er zelfs niet op mijn verjaardag. Ja, ik mis hem heel erg. Maar als ik negen ben mag ik ook in de raket kijken. We kunnen hem wel opbellen, gelukkig. Ja, hij is heel sterk. Soms tilt hij de auto. Nu is hij wel mee op vakantie, dus daar ben ik heel blij mee. Wat is jouw vader?''

Mijn vader kwam toen ongeveer aangelopen over het grindpad. Ik had hem al horen roepen. Hij keek geïrriteerd. Ik rende op hem af en sloeg mijn armen om hem heen, ik riep ''Pappa! Pappa!'', terwijl ik dacht: zeg niets, helemaal niets. Hij zuchtte, zei dat ik moest komen eten en we liepen samen terug. Ik keek triomfantelijk om.

Als ik het jongetje nu weer zou zien, zou ik graag met hem praten, en hem uitleggen dat het jokkebrok in mij best flink geslonken is, en dat ik mijn vader niet kan opbellen.

Ik ben benieuwd

2009-01-16T08:48:00.000-08:00

jas

Het is winter, het waait harder

kranten razen als vliegers door de straten

de blikjes liggen nog, ratelen haast

langs goten en deksels

ik zie vandaag de vaders weer

ze staan naast glijbanen, supermarkten

letten op en dragen lachend, ze

ritsen hun kinderen zeker en teder dicht

de tandwielen van het verlies schuiven

klikkend in elkaar, de kou bijt knisperend

in stenen, wangen en opgetrokken schouders

de verbeten hemel en de hoge huizen kantelen

glashard, kartels schrapen holle waarheid boven

eeltige handen, een blauwe sjaal

ik denk haast niet

daar loopt iemand met jouw jas

Gangster

2009-01-01T13:57:00.000-08:00

Mijn kamer is zo gangster, heb ik net tevreden aan mijn zusje verteld. Dat zei ik eigenlijk meer vanwege mijn street credibility. Het is niet zo. Mijn kamer is zo mooi, harmonieus, sereen. Ik word er hoogdravend van, en erg gelukkig.

Dinsdag zijn de kast en de stoel gekocht, vandaag in elkaar gezet. Het is een efficiënt gebeuren bij mij thuis. Mijn stoel is groot en knuffelig, beige. Het is een plofstoel. Er zitten twee poefdingen bij, lief, vierkant en grofwit. Mijn kast is wit, en breed. Het is een buffetkast, bedoeld voor borden, nu gevuld met boeken. Gemoedelijk, dat is woord, maar wel strak.

Alles in mijn kamer is simpel, licht en warm. De kast was belangrijk; ik vind het akelig als de dingen geen plek hebben. Doe mij maar opgeruimd, vrede. Nu heeft alles wat in de drie dozen zat een plekje in de kast. Ik heb een mooie foto in de groef-waarin-een-bord-zou-kunnen/moeten-staan gezet, en een schelp op een doosje gelegd.
Wat prachtig, wat prachtig.

Vind hier alstublieft iets van, tussen de kransjes door

2008-12-26T02:55:00.000-08:00

waaien

De lamp hangt laag en zwiept

maar de wind waait schaduwen weg

ik droom de wind te vangen in de kamer

de vlag wappert niet en dan wel

de lakens liggen loom op het bed en de kast

staat open, mond in muur

ik droom dat ik vlieg en dat de storm mij opzuigt

moeiteloos en dat de ramen beslaan

omdat ik er tegen adem

Echt gedicht

2008-12-20T04:27:00.000-08:00

wachtkamer

Ik heb gelopen, trappenlang

door dunne gangen van pastelkleuren

en roestvrijstaal om hier te komen

bij het glimmen van de vloer

de gekneusde tijdschriften en loze telefoons

ach, de hoop achter het schuiven van de tassen

ook in het rusteloze dansen van de blikken, hoop

ik leg mijn handen op mijn knieën en klem

zacht, ik denk dat ik besta, besta

kloppend en bonkend besta

Nepgedicht

2008-12-20T04:23:00.000-08:00

Dit is een stukje van wat ik zei toen ik optrad. Ik ga nooit meer optreden met neppe dingen. Dit was de afsluiter. Pink de traantjes maar weg.

Ik heb nodig dat je me niet verlaat

niet verlaat, zoals je vader wel, toen hij

mijn zus gezien had, ze zeiden

‘’Liefde op het eerste gezicht’’ en gingen

ik, ik bleef achter met mijn armen om

mijn buik geslagen, waarin jij kloppend

zwom, maar dat wist ik toen nog niet

zelfs mijn vader, je opa naast je op de bank

lispelend en lief, zelfs op hem kon ik niet vertrouwen

hij hield telkens meer van zijn likeur dan wat hij

voor mij in zijn hart kon vinden en

ging

ik heb nodig dat je me niet verlaat

weet dat, als je dat gezien hebt-

mijn ogen hebt zien huilen en mijn hart

hebt voelen kloppen onder dunne huid-

en verdraagt, dan kan ik omhoog kijken en

sterren zien, dan weet ik of de dag komt dat je

gaat

Ik schaam me een beetje.

Trillen

2008-12-20T04:06:00.000-08:00

Ik ben nog nooit zo gestresst(t? d?) geweest als afgelopen dinsdag en woensdag. Ik had me eerst verslapen (als in, in slaap gevallen aan de ontbijttafel)voor een proefwerk, dat vervolgens supersnel ingehaald, nog een proefwerk, lerenleren, eten tijdens leren, om 6 uur naar het Koorenhuis voor de poëzietalentgroep; vanaf half 9 weer leren. Volgende ochtend weer leren, want eerste uur vrij; opgebeld worden: eerste uur toch niet vrij. Hard naar school racen en weer gehaast een proefwerk inhalen, geen pauze, nog een proefwerk maken, naar optreden toefietsen, optreden.....
Ik had niets eens heel slecht gepland of niets uitgevoerd ofzo. Ik had mijn dagen echt helemaal volgepland, en hield dat geen week achter elkaar vol. Er moet simpelweg ook tijd zijn om iets te drinken, kleren uit zoeken, iemand te bellen...
Toen ik de tweede keer naar school fietste terwijl ik wist dat ik een proefwerk gemist had, stond ik echt te trillen op mijn benen voor het stoplicht. Ik kon echt mijn hart tegen mijn ribben voelen bonken. De avond daarvoor kon ik niet slapen omdat ik de hele tijd het athematisch praesens vervoegde en omdat mijn voeten bleven trillen. Het lukte echt niet om stil te liggen. Best eng.

Het stompzinnige is dat het gewoon goed kwam. Ook toen ik twee keer superstom proefwerken gemist had. Er is aan het begin van het jaar nadrukkelijk gezegd dat je bij ongeoorloofde absentie gewoon een 1 krijgt, geen herkansing mogelijk. Ik kon wel huilen; hard geleerd, val ik in slaap! Maar iedereen was zo aardig voor me, en ik mocht het gewoon maken, in een apart kamertje. Heel erg bedankt!

En nu... Rust!! Ik ben klaar met de toetsweek, geen optredens meer, gewoon kláár. Geen trillende vingers meer(ik kon tijdens economie nauwelijks mijn pen vasthouden, en dat klinkt erg dramatisch, maar het is gewoon vreemd en waar), geen werkwoordsrijtjes meer, gewoon even niets. Donderdag middag kwam ik thuis, ik ging lekker lunchen, en dacht toen: wat staat er in mijn schema, welk vak eerst. En toen ging ik naar boven om een lekker boek uit te zoeken. Ha!

GLO

2008-12-14T06:26:00.000-08:00

Ik leer GLO. Groot Literatuur Onderwijs. Want literatuur is groot, dat moet je natuurlijk groots en met veel vlaggen aanpakken. We hebben geen letter gelezen- misschien zijn letters te klein. Ik weet in ieder geval wel hoelang Justus van Effen de Hollandse Spectator uitbracht. Vier jaar is niet lang.

Donderdag heb ik een proefwerk Nederlands. We gaan gedichten en proza analyseren. Voor de gedichten hebben we een stencil gekregen met 3 gedichten en allemaal uitleg over stijlfiguren en beeldspraak. Metonymiae, dat is haast een gedicht. We hebben twee gedichten behandeld, maar ''Pastorale'', verreweg de mooiste, niet.

PASTORALE
Ik weet het: een Zondag als deze
Gewekt in weemoed van wind door regen,
Weet zij naar geluk geen wegen,
En zit aan een raam te lezen
Den vroegen morgen.

Om tien uur luidt het kerktijd.
Ze slaat een doek om, zij gaat
Loom met geloken gelaat
Den korten weg die naar de kerk leidt:
Hun hof grenst aan het kerkhof.

Haar vader spreekt zijn Amen.
Zij loopt weer in den tuin
Langs de smalle zwarte paden
Te huiveren. Door de dunne gewaden
Schendt haar wind.
Haar smalle voetjes waden
In het bloemenpuin.

’s Middags geen uitweg dan een wandeling
Door de weiden. Zij moet ontmoeten
Zwermende boeren, die haar groeten,
In geheiligde handeling:
De dochter van hun herder.

’s Avonds zit zij stil met haar ouders,
Haar Moeder moe, haar vader dor.
Zij mijmert over ouder worden
En trekt òp de schouders.
Even trillen de borsten.

Later, in het holle slaapvertrek,
Maakt zij ’t haar los voor een donkre spiegelbres
En brengt haar lichaam over
Van het dag- in het nachtgewaad.

Even staat zij naakt,
En gelooft ergens een vage kramp
Te voelen; het gaat over.
Zij dooft de lage lamp.

Er spreekt een soort troosteloosheid, uitzichtloosheid uit dit gedicht; maar nog meer hoe die doorbroken wordt, gaat worden. Die kramp gaat groeien, niet meer over, en dan gaat ze vrouw zijn. Ze gaat ontwaken, opbloeien- maar nu nog net niet.
Ik vind het opvallend dat er ''Ik'' staat in de eerste regel, terwijl verder het hele gedicht in de derde persoon is. Misschien dat hij het weet, begrijpt, en wacht op haar? Misschien zeg ik domme dingen.
Het is zo vol van gelatenheid, flets volgen, en het maakt dat ik als lezer hoop dat ze een keer de lage lamp hard omkeilt.

Niet behandeld, ik vind het oneerlijk. Ik kan haast niets verzinnen waarom. Te weinig synesthesie zeker.

The new and improved

2008-12-01T07:48:00.000-08:00

Zomaar gezien

Ik wil voor jou de zon op de gebouwen schrijven

mat grijs naast vonkend raam, en hoe de hemel, haast

van vloeipapier, steeds bleker blauw verduistert

ook de vrede van de auto's, rij na rij, de kromme boom

en de kalmte van het passen op de plaats schrijf ik zacht

telkens toon ik stuntelend hoe breed de stenen en

hoe nauwsluitend de wegen zijn, hoe langzaam het zeilen

van boten over water zucht en hoe smal de vingers

van mijn zusje in mijn hand-

Cool

2008-12-01T07:41:00.001-08:00

Er is iets verschrikkelijk cools gebeurd! Ik voel de lezers gewoon omhoog schieten in hun bureaustoel. Verschrikkelijk cool! Wat dan, vragen jullie. Wel nu, het volgende.
Ik had wiskundeles, en mijn hart was vervuld van vreugde over het feit dat ik dergelijk fraai onderwijs mag genieten, in een vrij land, en zonder honger. Toen had ik opeens inspiratie, en ik besloot dit met mijn heel aardige wiskundeleraar te delen: ''Meneer, ik vind eigenlijk dat leraren af en toe spontaan vanuit de goedheid van hun hart de hele klas moeten trakteren. Op drop.''
En toen, o wonder, gaf hij mij drie euro en mocht ik naar de Albert Heijn fietsen en Parkeerwachters kopen! (Dat is de lekkerste drop die er is. Ik kreeg er nog even stress van in de winkel: ik zag wèl Generaal Zwartkoppen en Motoragent Zwartmansen, maar geen Parkeerwacht Zwartjes! Het kwam goed. Maar dat terzijde.)

Ik vind dat echt heel erg cool. Het is echt zoiets dat eigenlijk nooit in het echt gebeurt. Nu wel, en dat is lekker. Drop.

Nepgedichten

2008-11-16T01:17:00.000-08:00

Het is nu zondag en ik moet woensdag vier gedichten inleveren. We hebben met de talentengroep vier optredens, in december. We gaan allemaal schrijven vanuit een karakter (ik: extreem onzekere vrouw, instant hekel aan vriendje van dochter, wil een Allerhandeleven leiden) en zo krijgen we een feuilleton. Althans, dat is de bedoeling. Vier samenhangende optredens, in vier verschillende bibliotheken op vier verschillende tijden. Het moest een feuilleton zijn, vanwege de subsidie. Ik krijg 50 euro per optreden.

Ik kan zo geen gedichten schrijven. Ik schrijf nu nepgedichten. Mensen vinden ze vast leuk, en ontroerend ook, want het zijn soapgedichten. Het is precies wat mensen leuk vinden- opgemerkt vanuit mijn toch ietwat gebrekkige ervaring. Ik voel me er ellendig over, maar ik weet niet wat ik anders moet. Een zo enigszins mooi mogelijke soap maken. Er komt zelfs een titellied.

Ik ben hier een beetje te irritant blij mee, boor me de grond in!

2008-11-11T12:07:00.000-08:00

Tuin

Het is ochtend en het huis is leeg

de hoge ramen staan als schermen

voor de wind, voor buiten

waar een tuinstoel demonstratief

niet waait en ik niet meer denk wat ik zie

kaplaarzen en schommels van oud hout

verankerd in hun staan, gras

als een versleten tapijt, betrapt

op grimmig roestende schoffels en

tuinhandschoenen, nat en gelooid

door zomers, doornig en voorbij

dit zie ik en ik wil niets meer zijn

alleen blijf ik haken in verlangen

iets om de tijd heen te vouwen, kon ik maar

kon ik maar iets eeuwig maken

Punaise

2008-11-05T03:04:00.000-08:00

Het is een goede dag voor de mensheid. Het is in ieder geval goed om dat te denken.

Soms weet ik dat ik oud word, ouder, dat er dagen en jaren voorbij zullen gaan. Dat houdt een keer op, en dan ben ik voorbij.
Er zijn dagen waarop ik denk: ''Deze pin ik vast.''. Deze dag is er zo één. Obama heeft gewonnen. Dat is zo nu, dat is zo als ik zestig ben, honderd ben. Hij heeft gewonnen.

Op de valreep, bijna november

2008-10-26T12:11:00.000-07:00

Graffiti

Ik geloof opeens de boom

zijn hangen en zijn staan

de blaadjes zelfs, niet dat ze

vallen als in een gedicht, maar

als vlokken vochtig op de grond

het suizende van de wind

het metalige druppelen van buiten

gelooft het ook en schrijft fel:

herfst is een cliché

Gemeen!

2008-10-23T03:28:00.000-07:00

Ik wil het wel spannender verpakken, maar het ding is: ik lig sinds maandag in het ziekenhuis. Vrijdagochtend mag ik eruit. Het was niet vanwege een hypo, maar juist omdat ik véél te hoog zat. Keto-acidose, zo heet het. Ik was echt best wel ziek. Ik had de eerste nacht allemaal stickers op mijn buik en een monitor en alles, maar dat heb ik niet eens kunnen zien! Want ik kon niet rechtop zitten, en dus ook niet naar dat scherm kijken. Daar gaat mijn filmmoment!
Nu ben ik, uiteraard, zo fit als een hoentje. Marathons. Ik zie wel een beetje op tegen school: had in de vakantie allemaal dingen willen doen, en daar is het tussen de infuusdingen door niet echt van gekomen.

Alle dingen die ik van plan was! Verjaardagen, Ikeatripjes, shoppen... Ik lig maar in mijn bed te tutten. Er zijn wel leuke dingen.
Elke dag is er een jongetje. Hij is een jaar of drie, blond koppie, erg druk. Er loopt een klein slangetje in zijn neus, met een grote witte pleister. 's Ochtends komt zijn moeder. Ze loopt zelfverzekerd naar zijn kamer, laarzen, mantelpak. Tegenover mij is de douche, en elke dag douchen ze samen. Ik kan het jongetje horen roepen. Iets over Nemo, en één keer een kaboutertje. Hij gilt van de pret. Zijn moeder remt hem (''Voorzichtig. Voorzichtig!!''), en ik kan ook haar horen lachen. Dan gaan ze terug, hij met rode wangen en grote armgebaren, zij weer helemaal kreukloos. Ze brengt hem naar zijn kamer, en loopt weer terug. Ik zal echt nooit vergeten hoe haar gezicht eruit ziet elke keer als ze terugloopt.

De verpleegsters zijn heel aardig. Ik heb nu Lieve, die Belgisch is, volgens mij. Lieve houdt wel van een geintje, en spreekt mij, als er geen bezoek is, aan met ''gij dikke!'''. Ik ga er uit pure zelfbescherming vanuit dat dat een geintje natuurlijk!
Toen ik ging slapen lag de zwarte stekkerdraad van het infuus over mijn kussen. ik had mijn ogen halfdicht, het was voorzichtig donker, en hij schommelde een beetje. Ik speel dat het een liaan is.

Tijd voor woensdag

2008-10-18T05:29:00.000-07:00

Schrijven is ontzettend leuk om te doen. Ik ben hoofdredactrice van de lustrumsite. Stoer, heel stoer, natuurlijk. Mijn school bestaat 100 jaar. Daar is een speciale site voor in het leven geroepen, en ik geef leiding aan het groepje helden dat er verslagen op gaat zetten. Over het feest voor genodigden op dinsdag heb ik al een stukje geschreven (http://www.gymnasium-sorghvliet.nl/lustrum/?article=16), waar ik *kuchkuch* echt trots op ben.

Het is nu vakantie. Daar ben ik echt heel erg blij mee, maar ik moet nog stukjes schrijven over woensdag, donderdag, vrijdag en vanavond. Ik heb dat op de dagen zelf niet kunnen doen; had het te druk met het feestprogramma. Zucht.

Vanavond wordt wel echt leuk. Een reünie klinkt misschien niet als het meest spannende, bruisende, kolkende festijn, maar ik heb er zin in. Ik vind het (en dat klinkt een beetje vreemd) echt ontzettend leuk om met mensen te praten. Vooral oude. Ik wil horen wat ze te zeggen hebben, echt te zeggen hebben, niet wat niet uitmaakt. Als ik ze vraag hun mooiste moment te beschrijven, en ze zeggen dat dit of dat wel gezellig was, dan verder te vragen. Te wachten op het moment dat het gezicht, de ogen, net iets veranderen- en dat op te schrijven. Ik maak mensen geloof ik vooral aan het lachen (door tonijnsalade op mijn lip te hebben ofzo), maar ik wil dàt kunnen. Dat is waar ik naar wil streven, als ik dat soort verhaaltjes schrijf. Schrijven is momenten vangen.

PS: Meneer Verhoeven heeft een foto van mij gemaakt, tijdens de opening van de lustrumfestiviteiten. Ik vind het best wel mooi, denk ik. Ik weet alleen niet of ik er daar uitzie zoals ik eruit zie. En of ik het leuk vind als dat zo is.
Goed, ik begin aan woensdag.

Nummer twee

2008-10-11T03:10:00.000-07:00

Ik ben een beetje in mijn computer aan het rommelen, en vond daarnet twee gedichten van 24 oktober 2005. Ik was toen net 13, en zat in de 2e.
Eentje viel best mee, die zet ik hieronder. Rijm, en zee. De andere had te maken met kusjes. Het intrigerende is dat ze genummerd zijn; 2 en 3. Waar is 1?
Waarom ik toen heb besloten ze uit te typen en te bewaren, ik heb geen idee. Maar ik ga ze laten zitten waar ze zijn.

2) Stranddag
Het is vloed want
De zee eet het zand
Neemt hapjes van het strand
Zuigt zachtjes aan mijn teen
De zee laat het strand
Toch ook nooit alleen?

Vuur en zij

2008-10-06T23:02:00.000-07:00

Ik krijg Marsman van meneer Blaakmeer. Eerst wist ik niet wie dat was(is het groen?)maar ''De zon en de zee springen bliksemend open'' deed wel een belletje rinkelen. Ik verkondigde vervolgens blij ''In waaiers van vuur en klei''- maar dat is dus niet helemaal goed. Ik heb geen bundel hè, dan krijg je dat!

Het is geloof ik wel erg belangrijk dat ik meer gedichten lees. Het poëzieonderwijs dat we nu in de vijfde gaan krijgen is dan ook vast heel nuttig. Ik hoop dat er voldoende tijd is om dingen uitgebreid te behandelen; ik herinner me dat we in de derde ''ironie'' behandelden. Je hebt een hyperbool, understatement, en nog iets. Dat is ironie, en bij mij, nogal een teleurstelling.

Over vijf minuten ga ik naar school. Ik ben al klaar met mijn uiteenzetting, dus ik ga ''Een ellendige nietsnut'' van Remco Campert nog en nog en nog een keer lezen, en roddelen.
Morgen heb ik een bijeenkomst met een ''talentgroep'' waar ik in zit. Of nee, we zijn ''jonge poëtische podiumtalenten''. Ik ga deze zeker doen:

Vanachter de spijlen van de ochtend

reikt morgen telkens naar vandaag

dat terug deinst en drenzend uur na uur

zich met vuistjes vastklampt aan de nacht

telkens weekt de tijd los wat was en

stormt wat komt, terwijl wij slapen en

dromen van dagen zonder namen, als

een zwart gat op ons af

In waaiers van vuur en klei. Fijne dag!

Zestien

2008-09-29T09:33:00.000-07:00

Afgelopen dinsdag was ik jarig. Ik heb echt zo'n fijne dag gehad! Ik vind heel veel mensen heel lief en aardig, en er vinden best veel mensen van wie ik dat niet verwacht had het ook terug. Ik voel me heel groot. Of wacht, zoals ik dat nu opschrijf klink ik wel heel erg kinderachtig. Ik ben wel ouder, en ik voel me steeds meer in mezelf groeien. Een kwartiertje geleden heb ik wijnrode nagellak opgedaan. Een heel volwassen kleur. Ik weet nog niet of ik het nou echt mooi vind, maar het is spannend.

Verder heb ik van meneer Beute een ''Handboek voor schrijvers'' gekregen, waar adressen van allerlei literaire tijdschriften staan. Hij heeft aangewezen naar welke ik kan opsturen, en dat ga ik doen. Tzum, Passionate Magazine, Lava, berg je maar! Ik ga het maken.

Het wordt steeds werkelijker waar

huid op huid

het kneuzen van wimpers tegen wang

ruwe vingertoppen

zeker over rug omhoog en

zacht zoekend in gevouwen deukjes

bevestiging, bevestig maar

werkelijk nu, omlaag

ontvouw, laat gaan

Ik heb dit geschreven gisteren, na een filmscene. Het zat opeens in mijn hoofd. Ik snap mezelf niet echt meer, geloof ik. Het heeft iets moois, vind ik. Wat vinden jullie?

Grapje

2008-09-25T06:50:00.000-07:00

Ik weet niet wat ik doe en

vraag van poëzie niet meer

dan dat te verbergen

Bijna niet meeverhuisd (kladblaadje)

2008-09-06T04:01:00.000-07:00

Het licht klauwt zich een weg

door de vitrage en valt gezeefd

op de vloer, voeten en een stoel

er lijkt hier iets strak te staan

een vlies dat strakgespannen staat een lijn

die vlijmscherp net niet snijdt

adem in en uit en in en stok

maar zie het licht

en verbreek de lijnen niet

Lachje

2008-08-30T05:02:00.000-07:00

Ik was van plan om Egype onwijs veel gedichten te gaan schrijven, omdat ik dan lekker tijd en innerlijke rust zou hebben enzo. Ik had uiteindelijk geloof ik iets te veel innerlijke rust, zoveel dat lui en vadsig op een ligbed afschuwelijke Engelse boeken lezen een aanzienlijk hogere prioriteit had. Ik heb wel één gedicht gemaakt, dat zal ik hieronder zetten.
Ik heb twee optredens! Één op het Haags Uitfestival op 7 september, en één bij het Boekhorstfestival op 11 oktober. Voor de tweede krijg ik €50 aan boekenbonnen, dus dat is echt heel tof. Ik wil misschien een verzamelbundel van Remco Campert/Ida Gerhardt kopen. Leo Vroman kan ik van mijn lijstje strepen, die heb ik lekker van meneer Blaakmeer gekregen.

Dit jaar wil ik graag gedichten opsturen naar tijdschriften. Als ik een grote wedstrijd kan winnen(oké, oké, ik was tweede), waarom niet? Ik ga meneer Beute vragen mij te helpen, die heeft tenslotte een agent, dus die zal het wel weten. Meneer Beute, ik vind dat een heel spannend iets, en het verbaast me dat u daar niet meer over opschept. Ik heb helemaal goede hoop wat mijn gedichten betreft, want ik heb besloten dat ik lekker in mijn dromen geloof. Ik denk dat meneer Obama het met mij eens is.

Bijna zestien

Misschien dat de liefde een lachje is

een sereen tinkelen van binnen

zeker en vibrerend, een groot geheim

iets om je hart omheen te vouwen

misschien dat het gloeit

bijna jeukt en echt dringend is

of tot die tijd

een vaag gemis

Habibi

2008-08-30T04:41:00.001-07:00

Oh, wat was Egypte warm! Eigenlijk zelden lager dan 40 graden- gelukkig waaide het meestal wel een beetje, en konden we lekker afkoelen in het zwembad. Waarvan het water overigens warmer was dan de temperatuur in Nederland; 26 graden ofzo. Ik heb het echt heerlijk gehad!

Ik heb uiteraard wel op glorieuze wijze voedselvergiftiging gehad. Ik ben, suikerziekte gerotzooi even niet meegerekend, nog nooit zo ziek geweest. Ik kon water nog niet binnenhouden, en lag soms rustig een uur te peinzen over of ik nou wel of niet rechtop zou gaan zitten om te drinken. Naast gewoon overgeven(ik had echt nog dagen daarna spierpijn en een geraspte keel) zat ik ook nog eens veel te hoog. Mijn moeder heeft die dag in totaal 192 eenheden gebolust- 45 is normaal. Ik ben zelden zo ziek zonder me aan te stellen(kreun, kreun), maar zelfs daar had ik, à la Gerard Joling, de kracht niet meer voor. Ik hallucineerde helemaal.
Daarna was ik helemaal slap en ontzettend dun. Helemaal twijgachtig, en dat is niet bepaald mijn normale figuur... Dat was snel verholpen, want er was zo veel eten, zo ontzettend lekker. Echt de ideale plek om aan te sterken! Fruitsalades, soep, véél soorten broodjes, vlees, vis, rijst, pasta, aardappels, en bovenal ontzettend aardige mensen.

Blond zijn is een mooie karaktereigenschap in Egypte. Echt iedereen vond mij en mijn zusje aardig. We kregen bloemen, drankjes, werden overal als eerste geholpen, iedereen wilde met ons praten en lachte naar ons. Ik begrijp niet hoe mannen in Nederland over het hoofd kunnen zien dat wij zo ontzettend aantrekkelijk, mooi, lief en aardig zijn. Ik had zelf twee aanbidders in het bijzonder, daar schrijf ik nog wel over.

De liefste van allemaal was Tamer. Hij ging de kamer schoonmaken toen ik ziek was(mijn moeder had gevraagd of hij het heel voorzichtig wilde doen, zonder wakker maken) en legde toen bloemetjes neer. De hele verdere tijd heeft hij bloemen voor ons neergelegd, en ons verzekerd dat wij alles aan hem konden vragen (''If you need anysomething, axe me'') en hij zou ons helpen. Zo lief!

Ik heb het echt heerlijk gehad; lekker snorkelen, zwemmen... Alleen af en toe opstaan om drinken danwel een broodje shoarma te halen. School wordt weer wennen! Maar stiekem heb ik daar ook wel erg zin in. Een paar nachten geleden zat ik 's avonds met mijn familie bij de Beach Bar en bedacht iets moois. Ik ben geloof ik erg gelukkig.

Vakantie!

2008-08-12T00:01:00.000-07:00

Mijn moeder en John hebben een aantal weken geweigerd om te zeggen wat de vakantiebestemming is. Ze strooiden wel hints- we gaan sowieso met de auto(naar het vliegveld?), we gaan sowieso over water(een sloot?), we gaan naar de zee in Zwitserland. Vervolgens hebben ze een tijdje gesuggereerd dat we een geweldige twee weken gingen hebben in Lapland, slapend in een plaggenhut. Ontbijtbuffet: drie verschillende koolhydraatrepen om tussen te kiezen. Tot zaterdag vroeg ik me dus af of het leuk zou zijn in Letland/Zuid-Sulawesië(vooral Letland werd vaak genoemd...), maar nu weet ik het!

Egypte!!! We gaan komende donderdag met zijn allen naar een Hilton resort aan de Rode Zee! Twee weken snorkelen(zee), zwemmen(één van de vijf zwembaden) en zonnen. Lekker relaxen. Echt heerlijk, want daar zijn we echt aan toe, met al het werken aan het nieuwe huis.
Ik ga helaas niets van Egypte zelf zien- we gaan niet uit het resort, dat midden in de woestijn ligt. Dat is een gemiste kans, maar ik hoef dat nu ook niet zo. Ik wil gewoon lekker zon, ontspanen. Egypte!

En ik wil als ik terug kom superveel mails en comments en berichten hebben. Dat vind ik altijd zo leuk, als ik weer thuis ben, kijken wat ik voor mailtjes heb. Ik word nu al helemaal gelukkig als ik een comment, krabbel of mailtje heb. Jippie! Dus, heb jij iets leuks te vertellen? Mail het mij!

Hé, en ik weet het zeker: ik kom ontzettend bruin terug!